Het was dit jaar derde keer opeenvolgend dat ik naar de European Bike week zou gaan. Naast Rudy en Michael waarmee ik vorig jaar naar Faak gereden ben, ging nu Annie ook mee. In ons achterhoofd zat toch nog het ongeval van Michael van vorig jaar na te spoken. Hij was op onze terugweg in de Plöckenpass net over de grens met Italië door een automobilist aangereden. Hij mankeerde gelukkig niets, maar zijn Buell raakte total loss. De reis dit jaar is gelukkig zonder serieuze mankementen verlopen.

Om de reis weer interessant te maken, had ik dit jaar naar mijn idee weer een aardige route samengesteld. Het reisplan was, in een dag of vijf zoveel mogelijk bergpassen en mooie streken te doorkruisen. Ik nam de Junkfrau region en Stelviopas als uitgangspunt om de route op te bouwen. Michael zei de heen route van vorig jaar graag als terugweg te willen nemen. Na wat geknutsel was de route op hoofdlijnen gereed toen mijn laptop de geest gaf. Ik overwoog al langer om de laptop te vervangen, maar nu moest het wel direct. Uiteindelijk waren de routes nog op tijd klaar om bij Rudy en Annie op hun Garmins te installeren. Dat meer mensen met navigatie rijden is ook wel prettig want ervaring leert dat hij altijd uit de lucht kan gaan, wat dit jaar ook wel is gebleken.

Op zaterdag 4 september was het zover. We vertrokken om 8.00, we wilden de eerste dag tot in de (zo`n 600 km)Vogezen komen. Het was fris en bewolkt wat tegen viel. Voorbij Antwerpen en nog meer bij Brussel werd het zelfs mistig en fris. Eenmaal Brussel gepasseerd kwam de zon langzaam door en werd het bij Luxemburg lekker weer. De snelweg van Brussel naar Luxemburg is wel gruwelijk saai.

Na Luxemburg hielden we de snelweg aan richting Nancy. Net voor Nancy raakten we in een lange file, waar we onszelf tussendoor manoeuvreerden. Op sommige plekken namen we de vluchtstrook om uiteindelijk bij wegwerkzaamheden te eindigen waarna er weer vlot de snelheid in zat. We hadden een half uur vertraging opgelopen, maar ik was blij dat ik er niet met een auto in stond. Na een stuk provinciale weg naar Epinal ging het wat prettiger binnendoor naar Gerardmer. Daar was een hardloop (of meer een jogwedstrijd) aan de gang. Even door de stad richting La Bresse en we zaten al vrij snel in het mooie landschap van de Vogezen. Het is een streek waar veel motoren rijden, wat te zien is op de wegen en de terrasjes waar veel motoren geparkeerd staan. De weersvooruitzichten waren voor dat weekend ook erg goed. Dat merkte ik toen ik drie dagen eerder bij het motorhotel Col de Bussang een kamer wilde boeken. Hij zat al helemaal vol.

In Bussang had ik bij “Auberge Alcacienne” naar mijn idee een redelijke vervangende slaapplaats geregeld. De motoren konden in de garage en wij met z`n vieren op een zolderkamer die er meer uitzag als de minislaapzaal van een jeugdherberg. Er stonden 3 stapelbedden en op de bovenetage nog 2 twijfelaars. Er was keuze genoeg en geen strijd wie boven mocht liggen. Voor nog geen € 200,- inclusief drinken en een heerlijke traditionele choucroute maaltijd met veel vlees, spek en worst, niet duur.

De volgende dag, zondag 5 september stond de Grand Ballon op het menu. Er was die zondag een wielerkoers, terwijl het gewoon verkeer op het parcours ook doorging. In de hoofdstraat van Bussang kwamen we al de eerste wielrenners tegen. Het werd pas echt link toen we de Grand Ballon opreden en ze daar, met groepjes van zo`n 20 wielrenners bij elkaar, als kometen naar beneden kwamen vallen. Ze hadden daarbij regelmatig de hele weg nodig. In een bocht die ik naar links wilde nemen kwam een automobilist het peloton inhalen en zat daarmee op mijn weghelft. Ik dacht echt dat ik, of een stel fietsers de helling afgereden zou worden. Gelukkig liep het op een haar na goed af, maar het was wel even zeer spannend. De route verliep verder door mooi heuvelachtig landschap en het weer was fantastisch. Overgaand naar de Jura kwamen we in de Doubs en stopten in Saint Hypolythe. Het marktplein stond vol motoren, dus dat moest wel een goede plek zijn. Nadat we een tafeltje geregeld hadden wilden we wat eten bestellen. Omdat we s` avonds in Interlaken waarschijnlijk uitgebreid zouden eten wilden we het hier simpel houden. Toen we sandwiches bestelden betrok de snuit van de serveerster en werd bestek en papier met enige drift van tafel gehaald. Vervolgens werden wat zakken met daarin een stuk stokbrood met kaas en ham op tafel gezet. Ik ken de Franse gewoonte om in de middag uitgebreid te eten, maar had geen trek me druk te maken om de gemoedsrust van deze dame. Terwijl wij zaten te eten reden ineens wat bekende HD`s voorbij Chapterlid Marij herkende ik in ieder geval.

Na dit terras kwam er een leuk stukje weg richting Neuchaetel. Goed stijgend met leuke bochten. Goed om het pas gevoel er weer in te krijgen. Bij het passeren van de Zwitserse grens hebben we de flitspalen waarschuwing op de Garmins uitgezet. Die Zwitsers rekenen daar kennelijk fikse boetes voor. Uitzicht op het meer van Neuchatel was mooi, jammer dat toen we door de stad reden er vooral een heel breed spoor emplacement tussen ons in zat. Rudy bleek ondertussen regelmatig te stoeien met zijn Garin. Hij had in Frankrijk wel de route maar geen zijwegen en in Zwitserland alleen de routepunten met rechte lijnen.

Op de rit van Neuchatel richting Bern kwamen we een wel heel bijzondere motorrijder tegen op een buikschuiver. Eerst had hij, onder het rijden ons eens goed bekeken. Hij ging voor me rijden in racehouding met zijn voeten op de passagier steunen. Het zag er niet uit, maar gaf wel plezier.

Door Bern was het rijden over de tramrails een ramp. Altijd zat ik zelf of met een van de wielen van de kar wel in de rails. Het liep daarentegen wel weer als een trein zo door de stad heen naar Thun. Bij de Thunersee is het mooi rijden, maar niet op een zonnige zondagmiddag als alle toeristen en zondagsrijders gelijk zijn losgelaten. We waren na die drukte op de weg blij dat we bij Hotel Alphorn aankwamen, waar ik een dag vooraf gereserveerd had. Ik ben hier een paar jaar geleden ook geweest, toen bleek de eigenaar ook HD rijder te zijn. Ook nu werden we door hem weer hartelijk ontvangen met een potje bier. De kamers waren simpel en fris. De prijs net als in de Vogezen, alleen zat er voor dat geld geen eten bij. Na in de stad een Pizza te hebben gegeten zijn we de toerist gaan uithangen. Bijzonder dat Zwitserse verkopers daar net zo makkelijk in het Chinees of Japans hun waren aanprijzen. Je kan aan de bussen, etalages en andere zaken zien dat Interlaken helemaal Oosters georiënteerd is. In de avond nog wat smsjes gezonden naar Marij die met Andrea in Briënz een half uurtje van ons vandaan bleek te zitten.

Op maandag 6 september begon het dan echt. Van Interlaken via de Briënzersee naar de Grimselpas. Het was in de ochtend nog heerlijk rustig, maar al wel zonnig. Bovenop de pas klonk ineens luid gefluit. Marij en Andrea zaten koffie te drinken op het terras en snel schoven we aan. Zij waren van plan om via het Gardameer naar Faak te rijden. We reden vervolgens de Grimselpas af om in het voorbij gaan de Rhone Gletjser te zien en de Furkapas in te rijden. Boven op de Furka heb je een mooi zicht op de slingerende wegen, waar we dan ook even foto’s gemaakt hebben. Beneden aan de Furka hebben we even gegeten en gezwaaid naar Marij en Andrea, die weer voorbij reden om vervolgens zelf de Oberalp af te rijden richting Chur. Vlak bij St Moritz stond de Albula pas op ons programma. Voordat we daarop zaten zijn we nog verschillende andere pasjes gepasseerd zoals het Safiental via het plaatsje Versam. Door de kloof stroomt de rivier de Rabusia. Het is een kloof met smal en slecht wegdek en scherpe haarspeldbochten. Het uitzicht is echter fantastisch. Er zijn enkele tunneltjes en galerijen. Die laatsten zien er uit alsof ze al heel oud en gammel zijn.

Op de Albula pas was het wegdek op veel plekken ook echt slecht. Opeens stak een kudde geiten de weg over al klingelend met hun bellen. Heidi hebben we niet gezien, maar der Peter liep achter de kudde. Het uitzicht op de omgeving maakte de beroerde weg helemaal goed. Het stuk op de hoogvlakte met kale en met gras begroeide hellingen deed me denken aan de ruigheid van Snowdonia in Wales.

Ik was in eerste instantie van plan om een hotel in Samedan te zoeken. Dit kwam voor het aantal dag kilometers goed uit. Tot ik thuis was gaan kijken voor welk bedrag ik daar kon slapen. Kennelijk ligt Samedan toch iets te dicht bij St Moritz, een hotel overnachting kwam toch op veel Euro`s uit. De voorzieningen waren dan wel weer luxe, maar daarnaar waren we niet op zoek. Ik had een goedkoop hotelletje gevonden bij Livigno. We reden dan ook na Samedan de Bernina pas op. Het uitzicht op de Morteratsch gletsjer en de Diavolezza waren bijzonder. De duivelin (diavolezza) deed haar naam eer aan, het begon te regenen en naar mate we hoger kwamen reden we de mist in en de temperatuur nam goed af. Bij de afslag naar Livigno naar de Forcola pas raakten we elkaar bijna kwijt in de mist.

Net voor Livigno kwamen we aan bij Hotel Forcola met op de buitenkant wel één ster. Ik vroeg me af wat ik nu weer geboekt had. Van buiten zag het er redelijk verlopen uit. Binnen was het echter heel warm, schoon en met veel hout aangekleed. De oude dame gaf me de kamersleutels en toen ik vroeg om de garage ging ze ons voor naar de zijkant van het pand. We moesten een steile helling af en een grote industriële garagedeur ging open. Hierachter lag een gigantische garage die onder het hele hotel doorliep. Er stond zelfs een Shovel laadschop binnen en enkele rally auto`s.
De kamers waren wat oud maar prima. Er was zelfs een bidet. De douche wand was zo klein dat alleen slanke mensen onder de spoeier konden komen. Er werd gevraagd of we wat vroeg wilden eten omdat er niet zoveel gasten waren, dan waren zij ook vroeg klaar. De eetzaal was prima ingericht en op de kaart was het duurste gerecht niet meer dan €8,-. We hebben die avond geweldig gegeten, ik een uitgebreide carpaccio en een heerlijk gerecht met hert. Dessert was nog onmogelijk weg te krijgen, zelfs het hoofdgerecht kon ik niet op. En dat voor een totaal van €12,- Het bestaat dus nog die enorme verassingen onderweg. Ik had wel vooraf iets gelezen over de speciale belasting vrije status van Livigno. In de winkel naast het hotel heb ik dan ook maar gelijk wat sterke drank ingeslagen en hield daardoor aardig wat euro’s in mijn zak.

De volgende dag dinsdag 7 september stonden aardig wat passen op de agenda zoals Foscagnopas en de Stelvio om via Passo Pordoi in Arabba te eindigen. Zoals voorspeld begon het te regenen. We overlegden over de te volgen route maar er was niet veel alternatief. Terug via de passen of verder via de passen. We besloten verder te gaan. De Foscagnopas was al spannend toen we naast regen ook in de mist kwamen. Op de Stelvio was de mist zo dicht dat we soms onze voorganger niet meer zagen net zo min als de bochten. Tegelijk bleek ook de Spaanse en Italiaanse Nationale ski ploeg aan het trainen door met een soort rolschaats ski de pas op te gaan.

Boven op de pas besloten we in een hotel even op temperatuur te komen. De handschoenen waren doorweekt en we hadden koude handen. De koffie en chocomel smaakten goed. We overlegden of we beter hier konden blijven en de andere dag pas naar beneden te gaan. De hotelier adviseerde toch naar beneden te gaan. Er werd voor die nacht al sneeuw voorspeld, waardoor het onduidelijk zou zijn of we dan überhaupt wel naar beneden konden. Omdat we de Stelvio via de westkant waren opgegaan hadden we meer afdaling dan stijging. Het werd met aanhoudende regen weer de mist in. Met een enorm aantal haarspeldbochten een uitdaging om zonder glijpartij naar beneden te komen.

Eenmaal in het dal werd de regen minder en bij Merano in de buurt werd het zelfs redelijk weer. We besloten bij Bolzano toch de Dolomieten in te gaan en daar een paar passen te nemen richting Arabba. Uiteraard toen we eenmaal de Dolomieten inreden begon het te regenen en ook Passo Pordoi reden we uiteindelijk in regen, kou en mist af. Bij mooi weer is het de moeite waard om boven op de Pordoi met de lift naar boven te gaan naar het Sella plateau. Je waant je op de maan daarboven.

In Arabba aangekomen bleek het motorhotel vol. Verder zoekend kwamen we bij het luxe Sporthotel waar we voor een redelijke prijs ons in luxe konden verwennen. Omdat de weersvoorspelling de volgende dag nog slechter was besloten we twee dagen in Arabba te blijven.

Dag twee op woensdag 8 september in Arabba was zoals voorspeld vooral nat. Ik keek vanuit mijn kamer uit op het dakherstel van een Chalet. Onbegrijpelijk dat met dit weer werd doorgewerkt. Ik zag een van de dakdekkers dan ook een flinke schuiver maken. Hij werd nog net door zijn collega opgevangen, anders was hij zo op de onveilig afgewerkte steiger gevallen.

Een dag later dan gepland vertrokken we op donderdag 9 september voor het laatste stukje richting camping Poglitsch in Faak am See. Bij het tanken bleek er bij Annie wel heel veel in te gaan. Eerst dachten we nog dat ze gewoon erg schadelijk gereden had, maar met wat rekenen konden we niet anders concluderen dat bij het hotel in Arabba kennelijk een liter of 4-5 uit haar tank gehaald moet zijn. Ze was de enige van ons met een niet afsluitbare tankdop.

Voordat we de Passo Giau opreden regende het nog wat en soms viel er zelfs een enkele sneeuwvlok. De dampende wolken die tussen de bergtoppen hingen gaven de omgeving een wat mystiek uiterlijk. Het had me niet verbaasd als er een gnoom of ander s.f. figuur ineens was opgedoken. Het paste goed in de sfeer. We hebben enkele erg mooie foto’s kunnen maken.

In Cortina d`Ampezzo hebben we even koffie gedronken en spraken we over het verloop van de route voor die dag. Tot verassing riepen ook Rudy en Michael dat ze al wel genoeg passen gezien hadden. We besloten van uit Cortina richting Bruneck te rijden en vandaaruit de B100 en B111 Richting Faak te nemen. Voordat het zover was kregen we wel wat pas te verwerken. We reden de Tre Croci, de pas naar de Drei Zinnen, op. Drie geweldig mooie bergtoppen in de Dolomieten waar ik al eens eerder gereden en gewandeld heb. De Garmin van Rudy werkte inmiddels wel goed, maar laadde niet meer op, zodat we regelmatig van batterij ruilden.

Bij Dobiaco Nuovo kwamen we de provinciale weg weer op richting Oostenrijk. De wegen waren inmiddels droog en het weer werd weer beter. Op de B111 begon het weer wat te regenen. Het eerste stuk van deze weg tot aan Kotschach blijft een erg mooie omgeving maar hele stukken weg zijn heel erg slecht. Een stukje was er zelfs geen weg en gleden we over wat kleiachtig modder. Na een bak koffie in Kotschach reden we vlot door naar Faak, waar we tegen 17.00 aankwamen op camping Poglitsch. Er stonden al enkele Chapterleden in het Hog Breda kamp. We hoorden al direct van Willem dat hij in zijn tent was overvallen. Kennelijk was er een gas in zijn tent gespoten wat hem in diepe slaap hield terwijl zijn leren jas werd gejat. Er bleek bij vele tientallen mensen op de camping hetzelfde te zijn gebeurd, zodat er ook direct bewaking werd ingehuurd. Willem zou de andere dag al weer vertrekken net als Coen met zijn vriendin. Stephano, Hans, Ricardo, Herman, Jan, Ad, Nico en Mariëlle waren ook al geïnstalleerd. De Chapter plek bleek ook door een aantal anderen te zijn ingenomen waardoor de ruimte beperkt bleek. Daardoor hadden John en Mayo hun camper elders op het terrein geparkeerd. Net toen we onze tent aan het opzetten waren kwamen Marij en Andrea aangereden. Zij waren door het slechte weer via Toscane komen rijden. Daardoor moest Marij de andere dag alweer vertrekken om toch op tijd thuis te zijn. De tettententen trokken uiteraard weer de nodige aandacht. Michael en Rudy gaan dan ook verder door het leven als de tettenmannen of tietjes. In de avond natuurlijk gezellig even Harley Village in en het vetgehalte op peil brengen.

Vrijdag 10 september bestond uit even rust nemen en in de middag bij Arneitz op de bikermarket kijken. Daar zagen we ook wat vrienden uit Dendermonde. Omdat Mike en Rudy wat specials en kramen misten die vorig jaar er wel stonden viel het hen wat tegen en waren ze via Harley village snel terug op de camping. s’ Avonds hebben we met Nico en Mariëlle nog gezellig zitten terrassen nadat we tevergeefs geprobeerd hebben wat rubberen beenhammen te verorberen.

Op zaterdag 11 september was het geweldig weer en we bespraken wat te gaan doen. Omdat ik ondanks de 3e keer Faak nog geen parade had meegereden wilde ik dat graag doen. Daarnaast heb ik niet voor niets een RVS vlaggenmast op de dissel van de aanhanger gemaakt. Annie ging shoppen met Andrea en Rudy en Michael bleven met enige teleurstelling achter. Ik had aangegeven dat indien ieder het wel gezien had in Faak, het voor mij geen bezwaar zou zijn om na de parade de boel op te breken en die dag nog te vertrekken.

Met een klein ploegje van Breda Chapter gingen we opstellen voor de parade. De opstelplaats vinden was alleen al een puzzel omdat het niet stond aangegeven, zijn we als makke schapen de grootste kudde gevolgd. Op enig moment konden we niet verder door de motoren file waarin we terecht kwamen. Daar waren de meest bijzondere types te aanschouwen, zowel de motoren als berijders. Er liepen weer enkele dames rond die zich zelf ook wat accessoires hadden aangeschaft en daar rondborstig vooruit kwamen. Er waren ook volop carnavalesk uitgedoste figuren te zien. Blinden leken ook mee te doen. Immers net achter mij presteerder het er een om zo tegen z`n motor aan te lopen dat die omviel. Helaas stonden er meer motoren en zo gingen er als in domino een heel stel om. Net voordat mijn aanhanger geraakt werd kon ik de chopper die ernaast stond nog opvangen. Alles werd uit elkaar getrokken. Zodra ik kon zette ik mijn fiets wel even een eindje verder. We hebben nog even een groepsfoto gemaakt van ons met de vlag en zijn vervolgens de parade gaan rijden. Het rijden door Villach was toch wel indrukwekkend. De mensen stonden door de hele stad rijen dik aan de kant. Ook in de verschillende dorpen was het erg druk en iedereen was zeer uitgelaten. Een hele aparte ervaring. Op de ring rond Faakersee schakelde ik ineens mis. Ik bleek mijn achterste schakelpook te zijn verloren. Zoeken had met die drukte geen zin dus met één pook doorgereden. Na totaal een goede 100 km te hebben gereden was ik dan tegen half vier terug op de camping. Daar aangekomen bleken de tenten te zijn afgebroken en alles ingepakt.

In plaats van een potje bier te nemen ging alles in een snel tempo in de aanhanger zodat we uiteindelijk om kwart over vier de camping afreden na van iedereen afscheid te nemen. Het was alleen op de weg nog erg druk zodat we pas tegen 5 ook echt konden gaan doorrijden. Bij Hermagor moest ik de kant in omdat ik niet meer kon schakelen. Gelukkig bleek alleen de schakelstang van achteren uit z`n draadeind te zijn getrild. Voorzichtig aanbrengen i.v.m. de hete uitlaat en wat Loctite smeren zorgden dat hij weer goed op z`n plek bleef zitten. We reden verder tot Kotschach en om het slechte stuk B111 te mijden via de B110 naar Lienz. Uiteindelijk na 200 km en een paar vergeefse pogingen om een hotel op zaterdagavond te vinden slaagden we bij Walter bij Innichen San Candido. Ondanks dat we tegen een treinstation zaten hoorden we zowel tijdens de maaltijd en in de nacht helemaal niets daarvan.

De andere ochtend zondag 12 september namen we afscheid en kregen zowaar een kalender over de Dolomieten voor 2011 mee. Toch een aardige man die Walter.
Het weer was geweldig en we reden dan ook met plezier de Jauffenpas in. Het was er weer wel druk zodat we zelfs weer met motoren even in de rij hebben gestaan. Timmelsjoch was weer fijn rijden zoals vanouds. Ondertussen in Oetz was het wel duidelijk dat we niet veel verder dan Reutte zouden komen. Vandaar dat ik Maximillian Hotel in Reutte even belde en kamers regelde. Voorbij Imst namen we de afslag naar Hahntenjoch. Binnen de kortste keren waren we alweer aan de andere kant van de pas. We realiseerden ons dat het echte passenrijden nu over was. De ontvangst bij Maximillian was weer hartelijk als vanouds. De eigenaresse kroop nadat ze haar jurk opgestroopt had bij Rudy achterop om met ons naar de garage te gaan waar de motoren gestald konden worden. Zoals gewend was eten en slapen weer prima.

Maandagochtend 13 september werden we met regen wakker. Dat was minder leuk. Ik had wat mij en ons betreft al genoeg water gehad. Tijdens een stukje droog konden we de motoren laden en vertrekken. Eenmaal op de pas richting Sonthofen begon het echt door te regenen zodat de regenpakken aan moesten. In Sonthofen aangekomen waren we net 45 km en een uur verder. We dropen toen we de Mac coffee binnenliepen. Via Immenstadt reden we verder via een wegomleiding omdat richting Lindau de B308 was afgesloten. Het was op zich een mooie route, zij het dat door de regen en bladeren op de weg het wel voorzichtig rijden was. Naarmate we dichter bij de Bodensee kwamen knapte het weer op. Het werd droog en zelfs zonnig. We besloten door tijdverlies niet meer langs de Zwitserse kant van de Bodensee te rijden maar via de Duitse kant zo snel mogelijk richting Zwarte Woud te gaan. Eind van de middag kwamen we bij Titisee Neustad aan en besloten tot een uur of zes door te rijden opdat we dinsdag in één dag naar huis zouden kunnen rijden. Rond zes uur kwamen we in Oberharmersbach aan bij Hotel Bären. De eetzaal zat vol bejaarde buspassagiers, maar gelukkig hadden ze ook een gewoon restaurant en een kroeg. In de kelder hebben we nog wat gepoold. Alleen bij het ontbijt kwamen we de busploegen nog tegen. Die 70ers maken meer lawaai dan een schoolplein vol kinderen.

Dinsdagochtend 14 september was het weer zo half om half. Omdat we van onze oorspronkelijke route waren afgeweken keek ik al rijdend naar de kaart van “truus” de Zumo 550 te kijken om de route naar de Swartzwaldhochstrasse de B500 te vinden. Via Bad Peterstal en Bad Griesnach reden we over een mooie route met typische Swartzwald huizen en boerderijen met mooie slingerende wegen naar de B500. Hier konden we met een flink gangetje mooi over de brede weg die flink slingert en langs mooie plekjes gaat doorrijden. Veel te snel waren we in Baden Baden waar het Zwarte woud eindigde. Nog even de weg volgend richting Frankrijk werd “ truus” ingesteld op “thuis” waardoor we via de Bundesbahn 65 en 61 via Heerlen, Genk, Hasselt en Antwerpen weer snel in West Brabant aankwamen. In Genk nog even wat Belgische patatten en om 20.00uur kwamen we op de klep vallen, nadat we vanaf de Antwerpse havens nog net even als toegift een nat pak meekregen. We waren bijna 3200 km verder en Thuis.

Daan Withagen

Zoals altijd werden de routes geladen in “Truus” (mijn zumo 550) die altijd helpt om via de mooiste wegen op onze plaats van bestemming te komen. Truus heeft echter dit jaar niet helemaal gewerkt zoals ik gewend ben. Het zou kunnen dat ze bang was dat ik afstand van haar zou doen. Immers Victor heeft net een nieuwe flitsende Zumo 660 aangeschaft en die ziet er ook wel heel handig uit zo met alle HD dealers er in. Het zou ook kunnen dat het allerlaatste sofware jurkje dat ik voor Truus gekocht had niet helemaal lekker zat of dat ze gewoon eigenwijzer is dan het baasje.

Op maandag 12 juli vertrokken we. Omdat we in verschillende plaatsen wonen hadden we afgesproken bij Q8 station in Ranst op de weg van Antwerpen naar Hasselt. We vertrokken om 7.30 uur richting Straatsburg ons eerste doel. Ik had zoals eerder weer geboekt in Hotel L`Europe van Best Western. Via de snelweg langs Luik en Trier en nog een klein stukje binnendoor bij Zwei Brücken kwamen we rond de middag bij Bitche. Gelukkig hadden we het droog gehouden. In de omgeving van Trier zag het er erg dreigend uit. In de verte zagen we zware donderwolken hangen en op enig moment vloog er een complete wolk van afgerukte bladeren over de snelweg.

Ik ben al een paar keer eerder voorbij Bitche gereden en wilde nu toch wel eens weten hoe een plaats met zo`n naam er uit zou zien. Zouden er alleen maar straffe dames wonen? De overblijfselen van de Citadelle staken imponerend uit boven het stadje toen we daar aankwamen. Eenmaal in het centrum bij de lokale Boulangerie neergestreken zagen we daar niets meer van. Ook geen Bitsches maar wel een vriendelijke dame die een arrangement voorstelde van een broodje en koek er na met een bak koffie. En dat voor de prijs van €6,50 pp. De tweede kop koffie werd niet eens in rekening gebracht. Terwijl we zaten te eten hoorden we ineens luid geklepper. Zouden dat de Bitches zijn? Na onderzoek bleek op het gemeentehuis een groot ooievaarsnest te zitten en er vlogen nog meer van die imposante vogels in het rond. Jammer dat we al weer zo snel door moesten, want het lijkt me een plaatsje wat het nader bekijken waard is.

Rond 16.00uur kwamen we al aan bij ons hotel in Straatsburg. We werden bij de parkeergarage van Hotel L`Europe opgewacht en konden de motoren direct binnen zetten. In drie kwartier stonden we allen gedoucht en gepoetst buiten om de stad in te gaan. Het hotel ligt in het wandelgebied van Petit France dus we zaten direct tussen de pittoreske panden, kanaaltjes en terrasjes. Ik wees een traditioneel Straatsburgs restaurantje aan waar ik al eerder met veel genot gegeten had. De groep besloot om toch maar niet bij +30°C aan de Choucroute Royal te gaan met worst, buikspek en leverballen. Snel zaten we tegenover de kathedraal op het terras aan een geweldig lekkere grote pot bier toen Victor verklapte dat het die dag de 1e verjaardag van hun huwelijk was. Een mooie gelegenheid om met een 2e pot daarop te toasten. We wilden net door de stad wandelen toen de wolken samen pakten en we plots in nood(weer)kwamen. Zoals vaker wanneer men in nood verkeert schoot ook hier de kerk te hulp. Wegens dreiging met een nat pak, werd de mogelijkheid tot schuilen gretig aangenomen. De kathedraal was te bezichtigen wat we dan ook gedaan hebben. Voor degene die er oog voor heeft zijn er heel bijzondere details te zien zoals de verschillende figuren die de elementen van de stenen kansel dragen. Inmiddels vielen er fikse klappen buiten en veranderden straten in rivieren. Het was het wel duidelijk dat de zon die dag niet meer terugkwam. Zigzaggend onder overkappingen en terrassen kwamen we bij mijn favoriete kroeg waar ze in een leuke ambiance vooral Belgisch bier verkopen. Vervolgens zijn we bij een Italiaan terecht gekomen waar we hebben gegeten. Gelukkig werd het droog en konden we nog wat leuke plekjes in de stad bezichtigen zoals Place Kleber waar een Spaanse markt zonder publiek was. Om ons Europees avontuur voor die dag af te sluiten, besloten we naar het hotel en vroeg op stok te gaan.

Dinsdag 13 juli stond eerst de Harley Dealer aan de zuidkant van Straatsburg op het programma. Victor reed voor zodat hij een beetje met z`n Garmin kon stoeien. Feilloos waren we binnen no time bij de dealer. Het gebouw was eigenlijk net als veel van die moderne terrariums met motoren en T-shirts, een beetje zoutloze zaak. Ik snap Harley-Davidson niet zo goed. In zo`n pand kan net zo goed iedere andere motor of autodealer terecht. Het speciale wat Harley wil uitstralen is in deze modern uitgevoerde panden in ieder geval niet te vinden.

Binnen korte tijd staken we de Rijn over en reden Duitsland in. Via Offenburg reden we even een paar kilometer terug naar het noorden om langer een stuk van de B500 de Schwarzwaldhochstrasse te kunnen rijden. Het weer en de route was fantastisch alleen Truus besloot op enig moment haar beeld vast te houden. Ze was mogelijk net als ons zeer onder de indruk van het mooie uitzicht van het Zwarte Woud. Helemaal vastgelopen moest ik de hoofdbatterij eruit peuteren om zo Truus weer aan de praat te krijgen.

In Wolfslach was het op een zonnig terras heerlijk eten met Flamenkuche en ijskoffie. Uiteraard moest in Triberg de koekoeksklokkenhoofdstad van het Zwarte Woud een stop gemaakt worden en het Haus der 1000 Uhren bezocht worden. Dacht ik vorig jaar nog voor € 250,- een heel bijzondere niet koekoeksklokachtige klok te kunnen kopen bleek ik me slechts duizend euro vergist te hebben. Dus toch maar niet gedaan. De Schwartzwald hochstrasse is een geweldig route met veel mooie uitzichten. We reden hem dan ook helemaal af tot aan Waldshut aan de grens met Zwitserland. Nadat we de Zwitserse grens overstaken was het een beetje over met het leuke landschap maar ook met de reisambitie van Annie die last van haar rug kreeg. In Baden probeerden we een betaalbaar hotel te vinden wat aan de rivier eindelijk lukte. Na eerst achterover gevallen te zijn van de hotel prijzen in de stad kwam ik beneden bij de rivier een mannetje tegen wat vroeg of ik iets zocht. Ik vertelde dat ik voor een redelijke prijs een hotel zocht. Freddy bleek dat mannetje te heten, zei toevallig hoteleigenaar te zijn en ons wel ten dienst te kunnen zijn. Hij schoot een beetje onooglijk betonnen gebouw binnen en kwam binnen de kortste keren weer terug. We moesten mee en hij liet zien wat hij bedacht had. Één kamer was gereed maar een andere moest intern even verbouwd worden tot een 2persoonskamer. We konden alvast een biertje uit de koelkast pakken en hij zou zorgen dat alles snel in orde kwam. Een goed half uurtje later konden we in de douche. Ondertussen was bleek Freddy een echte babbelaar. Hij verbaasde zich erover dat wij onze motoren onder zijn afdak op slot wilden zetten. We waren toch in die Schweitz!, niemand komt d`r an. Tussendoor kwamen we ook wat andere gasten tegen. Twee Zwitsers die in Las Vegas een bedrijf runden met motorreizen in de USA. Uiteraard werden kaartjes uitgedeeld om ons te verleiden. Ze waren zelf even terug voor vakantie thuis.

Op Freddys aanwijzen liepen we langs de rivier en kwamen bij de lift die ons enkele tientallen meters omhoog voerde, precies in het stadscentrum. Baden heeft een leuke binnenstad met veel winkeltjes terrasjes en restaurants.

Bij het ontbijt de andere dag was Marion de klos. Freddy voerde zijn act als gepassioneerde reisgids op door met hulp van drukke armbewegingen en halve danspassen te vertellen waar we tijdens onze verdere route toch allemaal zeer zeker moesten gaan kijken.

We wilden de route waarvan we de vorige dag waren afgeweken weer opnemen. Daar waar Truus in het verleden via een tussenroute mij terug op de geplande route bracht liet ze me nu in de steek. Victor probeerde ook een en ander maar kwam telkens bij voor motoren afgesloten wegen. Om te voorkomen dat we dwars door Zurich heen zouden rijden en veel tijd zouden verliezen, liet ik Truus een route berekenen naar een van de dorpjes aan het Vierwoudstedenmeer waarvan ik wist dat dit in mijn oorspronkelijke route zat. Hierdoor kwamen we wel door heel leuke plekjes. Zeker bij Zug in het meren- en berg gebied was het uitzicht op het landschap weer voortreffelijk.

Bij de Gothardpas werd het weer echt leuk motorrijden. Het was een lange aanloop voordat we de echte pas ingingen met diverse afslagen richting Furka of Susten die we toch maar voorbij gingen. Had Freddy uit Baden ons al verteld over het beeld van Wilhelm Tell in Altdorf ook op weg naar de Gothard kwam zijn verhaal over de Teufels brucke uit en hebben we de wandtekening gezien, graffiti uit de oude doos. Wel een kers op de taart van een mooie rit. Bovenop de Gothardpas werd het weer minder. Veel bewolking en erg fris, zelfs dichte mist met motregen. Victor vond de aanblik van de klinkerstraat op de oude pas niet zo aantrekkelijk zodat we na wat foto`s in de sneeuw de nieuwe pas zijn afgereden met her en der een fly-over in plaats van een vette haarspeld. Dat is wel een bijzonder zicht moet ik zeggen een bergweg die in de lucht hangt, maar veel minder spannend rijden.

Beneden stopten we bij een wat verlopen restaurantje voor koffie, die overigens weer wel goed was. Grappig dat zwaan kleef aan effect want de 3 geparkeerde motoren van ons deden er voor zorgen dat binnen de korste keren het hele terras vol zat met motorrijders.

De verdere route ging door een leuk dal waarbij de trein en de weg regelmatig naast elkaar liepen. Grappig wanneer er een trein voorbij komten iedereen je zit aan te gapen. Toen we bij Lugano in de buurt kwamen werd het druk en moesten we hier en daar ook in de rij staan met verkeer. Midden in Lugano besloot Truus weer haar blik op de weg vast te houden. Gelukkig nam Victor het over en reden we probleemloos naar ons hotel in Porlezza wat weer net Italië is. Bij hotel L`Europa ( ja alweer een) werden we door Pablo de eigenaar/bedrijfsleider zeer vriendelijk ontvangen. Dat leek toch niet op de man waarmee ik zo moeizaam via de mail kon communiceren toen ik via Booking.com net een dag te vroeg geboekt had. De dag bijboeken was geen enkel probleem zodat we tot zondag konden blijven. Het weer was zoals de rest van de reis nog steeds fantastisch boven de 30 graden. Dat Pablo geen airco had was daarmee wat minder, maar wij hadden een kamer met balkon en uitzicht op het meer. Tegen de avond kwam er telkens een windje zodat met open schuifdeuren het wel enigszins was uit te houden.

Het uitzicht vanaf het terras van het hotel op het meer van Lugano was fantastisch en aan de overkant van de straat vanuit de biertent nog beter. Mooie groene bergen rond het meer met her en der wat kale toppen.
Victor had ondertussen al contact gehad met chapterleden Bob die met Willy, Ron en Mary ook in Lugano waren aangekomen. We reden op donderdag naar Lugano om eens te kijken hoe het gesteld was met het opbouwen van de rally. We kwamen naast Bob, Willy, Ron en Mary ook Liza van Hog Benelux tegen en hebben even staan kletsen. De Boulevard over gelopen, wat drinken en weer terug naar Porlezza.

In Porlezza ontdekten we het oude centrum met smalle straatjes en kleine winkeltjes die roken naar kruiden en andere lekkernijen. In een lokaal kroegje gingen we op het terras zitten. Omdat ik geen Italiaans spreek ging ik maar naar binnen om te zien wat er allemaal in de aanbieding was. Er was zowaar Beiers Weissbier van de tap. Bij de tweede bestelling dacht ik kom laat je talenknobbel eens werken, dus ik bestelde een birra bianco. Dat werd door de bevallige dame achter de bar helemaal niet begrepen. Met handen en voeten en behulp van wat lokale klanten kreeg ik het uitgelegd. Vervolgens verklaarde ze Braziliaanse te zijn en alleen Italiaans en Spaans te spreken. Daarop veranderde het onderwerp op wat ze dan in Brazilië drinken. In plaats van met een biertje liep ik uiteindelijk met een door deze plaatselijke schone gemaakte, geweldige cocktail weer naar het terras. Daar had ik uiteraard weer wat uit te leggen. Het zware bestaan in Porlezza bestond die dag verder uit het terrasbezoek aan het meer en lekker eten.

Op vrijdag bleek een grote groep van het Frejus Hog Chapter ook hier geboekt te hebben en bij toeval bleken Glen en Caroline twee Hollandse Frejus leden die we in 2006 in Morzine hebben leren kennen er ook bij te zijn. Het was weer een hartelijk weerzien.

Na het ontbijt vlooiden Victor en ik met Mapsource op zijn minipc en maakten een routje langs de zuidkant van het om zo naar de rally in Lugano te rijden. Een beetje langs het meer en een beetje door de bergen. Het bleek een route met mooie uitzichten over het meer en wat leuk bochtenwerk totdat we bij de grens met Zwitserland in de buurt kwamen. Een aangekondigde afdaling van 18% was niet zo spectaculair tot we zagen dat de haarspelden als een mienestje tegen elkaar lagen. Het was geweldig leuk stuurwerk en gelukkig niet te veel tegenliggers. Tevens veel dorpjes met hele mooie smalle straatjes. Net voor Lugano bij de koffiestop heb ik even de vlaggenmast op de dissel van de aanhanger geschroefd en de chaptervlag opgehangen, immers als we de boulevard opkomen, moet dat wel een beetje in stijl zijn. Met m`n leren vest en lange broek was het overigens wel zweten. Toen net de motor parkeerden kwamen vanaf het terras aan de overzijde van de weg direct vrienden van het Luik Chapter op ons af. Dit was de 3e rally op rij waar we elkaar tegenkomen dus dat werd eerst even bijkletsen. Op het terras kwamen we onze Breda chaptervrienden weer tegen. Na alle stands een keer te zijn langsgelopen en de nodige foto’s te hebben gemaakt hadden we het onder de brandende zon wel gezien en reden weer terug naar Porlezza. Met de korte broek op het terras aan het meer was wel zo verkoelend.

Dat de wereld klein is bleek wel weer toen opeens op het terras een aantal Duitsers uit Berlijn bleek te zitten waarmee we vorig jaar twee weken in de USA hebben rondgetoerd. Na even bijgepraat te hebben namen we weer afscheid. Ondertussen maakten we ook kennis met onze hotelbuurman Gerrit van Het Lighttown Chapter.

Op zaterdag maakten we een rondje rond het Comomeer, een geweldig mooie route, even eten in Como op toevallig hetzelfde terras als de groep van Frejus. Via een leuk bergroutje reden we weer naar Lugano waar de rest van de groep geen zin meer had om nog even het rallyterrein te bezoeken, waardoor we naar Porlezza vertrokken.
Op zondag namen we na het ontbijt afscheid. Victor en Marion zouden Italië verder ingaan. Ik had Annie de mooiste route in Europa beloofd die ze tot heden gereden had dus de verwachtingen waren hooggespannen. Via Lugano reden we naar het Lago Maggiore. Het uitzicht was zeer mooi zeker met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. In een klein stadje was de doorgaande weg naar het centrum afgesloten en ik zocht een omweg. Grappig was dat we toen alsnog midden in het centrum uitkwamen. Het was rond de middag en parkeergelegenheid genoeg dus besloten we maar op een terras te gaan zitten en wat te eten. Tja, en ze spraken daar natuurlijk alleen Italiaans. Toen ik “mangare” al vragend kijkend zei tegen de oude dame, riep ze tosti. Ik was al blij wat te kunnen communiceren en zei si. Vervolgens lukte het nog om proscuitto en frommagio te verstaan. Ik zei tegen Annie we zullen wel wat krijgen met ham en kaas. En ja hoor 2 tosti`s ham-kaas en wat te drinken. Toen ik eens goed rondkeek bleken we gewoon bij een kroeg te zitten en niet bij een eethuis, maar voor 9 euro eten en drinken kom je onderweg ook niet veel tegen.

Hoge bergruggen bleven ons decor vormen zonder dat we er ook echt in terecht kwamen. Op een zeker moment kwamen we een vallei binnen die bewaakt werd door een hooggelegen fort. We reden de Val D`Aosta binnen. Een prachtige vallei om tussen de ruige en veelal kale bergruggen te rijden. Her en der werden we geconfronteerd met de nevenliggende snelweg, maar gemiddeld genomen was het vooral schitterend en rustig rijden. Een bijna witte bergpiek kwam steeds meer in beeld. Op enig moment zag ik vlak bij Courmayeur een bordje “Monte Bianco”. Al vertalend kwam ik op Witte Berg en daarmee ook gelijk op Mont Blanc. Ik wist dat we langs de Mont Blanc zouden komen maar niet dat het zo dichtbij zou zijn. Hij stak boven alles uit, maar viel een beetje tegen omdat er wel veel sneeuw af was. Maar goed het was ook wel heel erg warm. Net voor de Mont Blanc verlieten we de doorgaande route om meer bochtenwerk en kleine dorpjes te passeren.
De eerste col die we tegenkwamen was de Col D`Arpi (of San Carlo) (1995m). Door de hitte waren er meer mensen die de hoogte opzochten. Het was op sommige stukken erg druk met geparkeerde auto`s en dagjes mensen die kennelijk in de wat koelere omgeving aan het picknicken waren. Vanuit D`Arpi reden we de Col du Petit Saint Bernard ( 2188m) op. Beide passen hebben geweldige uitzichtpunten en tussen de twee passen in heel leuke bergdorpjes waar je zo Heidi verwacht te zien. Toen we boven op de Petit Saint Bernard waren zagen we een standbeeld, maar niet van de verwachtte hond met rumvat, maar van een Pater. Omdat het al eind van de middag werd leek het me leuk om bovenop de pas te overnachten. Op het hoogste punt lukte dit niet bij de berghut daar, maar werden we 8 kilometer verderop verwezen. In Rosiere aangekomen zagen we als eerste een paar St. Bernhard honden bij de souvenirshop tegen over het hotel, Relais Petit Saint Bernard waar we een kamer regelden. De motoren konden in de garage. Het uitzicht was geweldig. Rosiere is een echte wintersportplaats, maar het was er ook nu opvallend druk. We besloten na de wandeling door het dorp om maar in het hotel te eten. De zonsondergang, maar ook de zonsopgang zo hoog in de bergen is een heel bijzonder zicht. Deze overnachting was de meest bijzondere tijdens de hele rit.

Op de kaart waren meerdere manieren te zien waarop we onze route richting de Iseran konden vervolgen. Op advies van onze hotelier namen we niet de weg richting Bourg St. Maurice maar de kortere route omdat deze wat bochtenwerk en zicht kennelijk veel mooier was. Ik kan niet vergelijken maar de route die we reden over de D84 was meer dan de moeite waard. We stopten even bij het Lac du Chevril om wat mooie foto`s te maken. Kort daarop reden we Val d`Isere binnen waar we even op een terras neerstreken. Ondanks dat het er erg druk was presteerde de restauranteigenaar om een kop koffie met geschifte melk te serveren. Omdat ik zwart drink was alleen Annie de sigaar. Vanuit Val d`Isere reden we de Iseran op. Het uitzicht was geweldig, maar naar mijn gevoel waren we wel heel erg snel op de 2770m hoge top. Ik had me onvoldoende gerealiseerd dat Val`d`Isere zelf al op 2000m hoog ligt. Op de Iseran was het even de beurt afwachten om met de motor voor het bordje van het hoogste punt te poseren.

De Iseran weer naar beneden was ook geweldig mooi, je komt ogen te kort om zowel te rijden als te kijken. Vervolgens gingen we weer op weg naar onze volgende uitdaging. De Col de Telegraph en de Galibier. Op de Telegraph was vrachtverkeer nog toegestaan en een aantal chauffeurs had er kennelijk lol in om te proberen om zo snel mogelijk naar boven te gaan. Daardoor bleef ik lang achter zo`n stinkende diesel hangen voordat ik hem kon inhalen. Annie had er meer last van omdat zij het liefste rondkijkt en toert. Daardoor had ze zo`n vrachtwagen achter zich hangen die zelfs stevig zat te duwen. Op een parkeer terrein hebben we het hele zooitje even laten passeren en zijn relaxed verder gereden. Ook richting Galibier waren weer net als op de andere cols heel veel fietsers. Gelukkig is op de Galibier weer geen vracht en caravanverkeer toegestaan zodat we genietend van de omgeving naar boven konden. Regelmatig hingen in de bochten fotografen om motoren te fotograferen en hun foto`s aan te prijzen. Helaas heb ik van geen van allen de website onthouden om te zien of er wat leuks tussen zat. Vlak voor de Tunnel hebben we even een bak koffie genomen. Op de top van de pas was niet zoveel te zien, we waren eigenlijk al weer op weg naar beneden voordat we er erg in hadden. Het uitzicht op de gletsjer, zoals mijn collega Dick al had aangegeven was erg mooi. Ik had graag weer ergens bovenop een pas de nacht doorgebracht maar het was nog te vroeg om het kamp op te breken en tegen het eind van de middag waren we ergens bij Briancon in de buurt aangekomen.

In Le Monetier Les Bains een beetje verlopen lijkende wintersportplaats vonden we een hotel wat motorrijders zeer uitnodigde om er te overnachten. We besloten er even te kijken. Het hotel zag er net als het stadje uit of het betere tijden gekend had. De eigenaar nam ons voor de garage mee naar een straatje net achter het hotel. Daar waar ik dacht een garage in te rijden kwam ik in een soort van catacomben terecht waar weer allemaal garageboxen stonden. Met wat steken en loskoppelen van de aanhanger konden uiteindelijk onze motoren in de kleine garagebox. De slaapkamer zag er uit zoals het hotel, maar het was er in ieder geval schoon en had een balkon wat helemaal rond de kamer heen liep zodat we van het uitzicht konden genieten. We besloten in ieder geval ergens anders wat te gaan eten. We vonden ook een hotel met een restaurant wat er allemaal beter uitzag. Uiteindelijk hebben we daar voor veel te veel geld veel te weinig gegeten. Het was wel lekker en leuk aangekleed.

Bij het ontbijt bleken we toch niet de enige gasten te zijn. Het ontbijt was eenvoudig maar voldoende en de bediening bijzonder vriendelijk. Misschien hadden we ons toch iets teveel door de eerste indruk laten leiden.
Onderweg waren we in korte tijd in Briancon waar we een stukje door het centrum reden om aan de klim van de col de Izoard te beginnen. Langzaam stijgend reden we door een mooi landschap waar de bochten steeds sneller achterelkaar kwamen. Bij Refuge Napoleon even een kop koffie genomen en genoten van het mooie uitzicht in deze pas. Op de Izoard stelde ik vast dat ik deze pas wel de mooiste vond die ik tot op dat moment gereden had. Annie was het daar erg mee eens.

Enige tijd later kwam het lac du serre poncon in beeld. Ik herinnerde me de enthousiaste verhalen van een collega die dit tot haar vakantieplek heeft gemaakt. Hoewel ik deze reis al wel heel veel meren in bergen gezien heb, moet ik zetten dat ook dit meer wel in een bijzonder mooie omgeving ligt. Na de lunch te hebben gebruikt in een van de restaurants bij het meer reden we er toch een beetje vandaan. Ik had in Truus een routje geprogrammeerd wat de berg op ging in plaats van de oever volgen. Het is erg leuk om in Mapsource thuis de route te programmeren en daar wat voorplezier aan te beleven. Wat niet kan is het wegdek vooraf bezien. We kwamen op een heel smalle weg, een auto breed. We hadden wel erg mooie uitzichten op het meer. Ik was blij geen fles champagne bij te hebben want die was spontaan open gesprongen. Zoals vaker bewaarde ook dit colletje het fijne voor het laatst omdat het weer een mienestje van tegen elkaar liggende haarspeldbochten was dat met een stevig percentage naar beneden ging om weer op de doorgaande weg uit te komen.

Verder reden we richting Digne Les Bains waar we door een erg smalle maar mooie gorges reden. Via Digne kwamen we weer op de route Napoleon om vlot via de Gorges du Verdon naar Moustiers St. Marie te rijden, waar ik tussendoor even telefonisch onze aankomst op Camping les Vieux Collombiers had aangekondigd. In mei waren we daar nog geweest, maar toen regende het vrijwel aan een stuk door. Nu was het weer ook hier overvloedig warm. We hadden een mooi plekje met zowel zon als schaduw en vlak bij de doorgang richting het dorp.

De dag er op gingen we natuurlijk op pad voor een rondje Gorges du Verdon. Ik had onze vrienden Glen en Caroline van het Frejus Chapter al laten weten dat we even langs zouden komen. We namen de rive gauche en kwamen in de loop van de middag bij onze vrienden aan, waar we erg gastvrij werden ontvangen. Na een paar uur bijkletsen en een hapje gegeten te hebben namen we een smalle Gorge die in Castelane uitkwam. De normale weg was afgesloten. Via Castelane reden we de gorges weer in en stopten op diverse plaatsen om te genieten van het uitzicht. Voor een rondje route de Cretes vonden we het te laat en reden terug naar de camping.

Dat je zelfs in de schaduw kan verbranden ontdekte ik de andere dag. Annie wilde een keer niet rijden maar een luie rustdag houden. We reden naar het Lac St. Croix en zochten een plekje aan het strand uit waar ik heerlijk op een rotsblok gezeten een tijd heb zitten lezen in de schaduw met een tomatenkleur als resultaat.

Vrijdagochtend vroeg was het opbreken van het kamp geblazen. Het was goed dat we op tijd waren opgestaan, want toen we net ingepakt waren begon het door te regenen. Ik was niet content, niet alleen omdat het regende maar ik had net ontdekt dat mijn achterband wel erg ver versleten was. Wat extra voorzichtig rijdend gingen we op weg naar de route napoleon. Bij Digne in de buurt werd het droog. We hadden in het eerste uur wel 44 kilometer afgelegd. Truus had kennelijk tussentijds haar route herrekend en wilde ons in Digne een andere kant opsturen dan ik in mijn hoofd gehad had. We reden gewoon richting Sisteron en Gap zoals ik gepland had. Tijdens de koffie had ik de HD dealer in Grenoble in de route gepland en daarmee de route aangepast. Omdat Truus op het mijden van snelwegen stond gaf ze ons een rondleiding door Grenoble. Wel mooi maar ook tijdrovend. Net na de middag kwamen we bij HD Grenoble aan. Ze waren gelukkig bereid om me direct te helpen, maar hadden alleen een band met wit randje. Beter een witte rand dan op m`n gezicht met een gladde band. Dus aan de slag, alleen het kon wel een paar uur duren. Bij de Boulangerie aten we lekker voor een grijpstuiver en bespraken we onze verdere reisplannen die dag. We besloten toch te proberen volgens planning nog de benodigde 200 km voor die dag richting Bourg en Bresse te rijden. Om 17.00 uur reden we Grenoble uit nadat ik ook nog diverse tips had ontvangen over zaken die ze aan mijn Bike gezien hadden zoals het putje in m`n belt. Bij Voiron begon het weer te regenen dus trokken we de regenpakken aan. Toen we in een file raakten in verband met een ongeval hadden we niet in de gaten dat dit met het weer te maken gehad heeft. In een bocht was een auto rechtdoor gereden en tussen wat andere auto’s aan de kant geparkeerd. We reden verder toen we een rotonde naderden op een plaats waar het kennelijk net geregend had. We minderden snelheid, maar bij het remmen merkte ik dat dit niet het gewenste effect had. Ik gleed ondanks gedoseerd remmen de rotonde op waar ik op het deel klinkers in het midden de motor met een beetje fatsoen tot stilstand kon brengen. Achterom kijkend naar het geluid wat ik hoorde zag ik dat Annie minder goed was weggekomen. Haar motor was onder haar vandaan gegleden. Toen ik Annie overeind hielp bleek ze opvallend weinig te mankeren en bleek de schade aan de motor ook erg mee te vallen. Al terug redenerend kunnen we alleen tot de conclusie komen dat het spekglad was als gevolg van de combinatie regen na lange droogte, olie of diesel op de weg en van die vervelend gladde strepen voor de voetgangers oversteekplaats en andere wegmarkeringen. Geschrokken werd de rest van de reis voortgezet.

Om kwart voor 9 in de avond kwamen we in Louhans aan bij hotel le Cheval Rouge. Naast een kamer konden we ook nog, mits we snel waren aan het diner deelnemen. We waren speciaal naar Louhans gekomen om de beroemde Bresse kip te kunnen proeven. We waren al diverse weilanden vol witte kippen voorbij gereden. De kip die een appellation controle status heeft moet zeer bijzonder zijn. Het zal wel aan het ontbreken van verfijnde smaak hebben gelegen of de vermoeidheid maar het bijzondere hebben we er niet aan afgegeten. Annie vond hem zelfs taai.

Op zaterdag waren we weer op tijd op en overwogen hoe we die dag zouden rijden. Het was nog een goede 700 kilometer naar huis. Na eerst een stukje over de geplande route te hebben gereden leek het wel of we heel gericht richting huis reden. Na een korte stop besloten we met uitzondering van tolwegen zo spoedig mogelijk die dag in een keer te proberen naar huis te rijden. De route van Truus liep via richting Dole, Dijon, Langres (waar we weer even hebben gegeten), St. Dizier, Chalons, Charleville Mezieres, Charleroi, Brussel en Antwerpen. Rond 18.00 uur waren we net voor Charleroi en besloten door te rijden. Uiteindelijk waren we rond 20.00 uur gaar maar voldaan thuis. De teller stond rond de 3.500 kilometer. We kunnen terug kijken naar een best intensieve rit waar we naast het prettig gezelschap van vrienden ook hebben genoten van geweldig goed weer.

We kijken alweer uit naar de volgende rit waar nog meer passen in passen.
Daan Withagen.

Ik had in mijn computer de route al helemaal uitgezet. De Maas via Verdun volgen richting geboorteplaats van Jeanne d`Arc en dan wat mooie plaatsjes in de Jura via meer van Geneve, meer van Annecy, van Albertville naar de Col de Galibier en wat andere colletjes over de route Napoleon naar Moustiers, rondje Verdon en dan naar Port Grimaud. Terug was de planning om via Orange, de Gorges du Ardeche, Gorges du Tarn even een weekje kamperen aan te Tarn en dan via Clermond Ferrand , Moulins, Nevers, Auxerre, Troyes, Reims, Mons weer naar huis.

Doordat de sneeuw in de Alpen flink bleef liggen en daarmee de leuke cols gesloten bleven was ik al tijdig een alternatieve route aan het maken. Het zou wel jammer zijn om de Alpen over te slaan want immers het HD Eurofestival was niet zozeer ons doel maar een leuk middel om een mooie route te maken. De routes had ik zo opgesteld dat ik ieder moment weer kon afwijken en mijn oude plannen kon oppakken. Alleen in Port Grimaud had ik een caravan geboekt. Onderweg vind ik altijd wel een plek om te slapen.

Op 1 mei vertrokken we, eerst vlot via Antwerpen, Brussel en Namen over de snelweg. Na een kleine 200 km snelweg namen we de afslag om binnendoor via Bouillon naar Verdun te rijden. Binnendoor bleek het verkeer heel erg rustig te zijn door de 1 mei viering. In veel plaatsjes markt of braderieachtige activiteiten en verder niets. Net na de middag waren we Verdun al door. Het ging zeer vlot. Zoals in de weersvoorspelling was het in de ochtend thuis zwaar bewolkt, maar richting Brussel Namen brak de zon door. Bij Verdun begon de bewolking steeds meer toe te nemen. Rond een uur of twee stonden we al bij Domremy la Pucelle de geboorteplaats van Jeanne d`Arc. Bij het geboortehuis was nu een museum waarlangs je naar binnen kon. Jammer, 5 jaar terug kon je gewoon er naar binnenlopen en een kijkje nemen. Omdat ons einddoel voor deze dag Neufchatteau was, overlegden we even, immers dat was nog maar 10 km. We besloten door te rijden en maar te zien waar we zouden stranden. Tegen 5 uur waren we bij Langres aangekomen. Ik had al eens gehoord dat dit een mooie oude stad was, dus gelijk een reden om eens te kijken. Nadat we in het centrum even door de smalle straatjes gereden waren kwamen we bij Le Cheval Blanc een Logis hotel waar ze plaats en garage hadden voor ons en de motoren.
Na wat opfrissen de stad in om een rondje te lopen en een terrasje te pikken. De kathedraal zag er indrukwekkend uit, ook binnen. Er waren achter de kansel wat nissen waarin een of andere heilige in een glazen kist lag. Op afstand net echt. Wel echt waren de kleine kisten met menselijke resten die bij het altaar opgesteld waren, ongetwijfeld relikwieën. De vesting is nog geweldig intact en mooi om over de stadsmuur te wandelen. Een stad waar we zeker te weinig van gezien hebben in ons bliksem bezoek. Het hotel bleek achteraf een heel leuke keuze geweest te zijn. Naast het feit dat we er geweldig lekker hebben gegeten heeft dit hotel ook een historie met oude auto`s en rally’s. Er zat ook een aantal Hollanders dat de andere dag met de tulpenrally zou meedoen. Ze zaten al flink te blazen voordat ze in de auto zaten. Restaurant directeur Emanuel was regelmatig te vinden op de rookplek en zeer bedreven in het vertellen over de oude auto`s. Op enig moment pakte hij een foto album en liet ons zien welke bijzondere auto`s in de afgelopen jaren al bij hen geweest zijn. Dat was erg leuk. Een bezoek is zeker voor herhaling vatbaar.

Vanuit Langres reden we via kleine wegen en tussen enorme gele bloeiende koolzaadvelden richting Dole. De kleur was mooi de geur wat minder. De bewolking was stevig. Af en toe leek het of de bewolking open trok en dan weer met regen dreigde. De temperatuur lag tussen de 4,4 en 14,4 C. Net voorbij Dole begon het te regenen en trokken we de pakken aan. Na ongeveer een minuut of 20 werd het weer droog en konden we ze weer uittrekken. Regelmatig reden we door kleine steden of dorpjes die er zeker een bezoek waardig uitzagen, maar we moesten door. Ondertussen hadden we al een paar HD rijders gezien waarvan we dachten dat ze ook dezelfde richting trokken. In een klein plaatsje waar we koffie gingen drinken kwamen we ze tegen, ze bleken ook onderweg naar Port Grimaud en waren van het Hog Chapter Liege uit België. Ze zouden in Corps overnachten, we gaven aan ook die kant op te gaan en misschien daar ook te stoppen.
In de buurt van Grenoble zijn we even op zoek gegaan naar de HD Dealer. Een onooglijk gebouw wat natuurlijk op zondag gesloten was. Omdat het al tegen vijven liep reden we door richting Route Napoleon. Ik stelde vast dat mijn Garmin me op de snelweg wilde houden, maar toen ik de afslag N85 Gap zag staan sloeg ik af en zo kwamen we snel de route Napoleon op. In La Mure liep het tegen zessen en besloten we een hotel te zoeken. Helaas geen binnenslaapruimte voor de motor en een kamer waar duidelijk gerookt was. Tja, ik vind t smerig. Het eten was redelijk. Achteraf gezien was het nog maar 25 km naar Corps, maar wat maakt t uit. Het zicht op de besneeuwde bergtoppen was erg mooi al zaten ze deels in de mist. S`avonds maar even gebeld naar de camping in Moustiers St. Marie waar ik wilde overnachten of ze toch maar geen sta caravan voor een paar nachten hadden. Tevens realiseerde ik me dat doordat we deze route genomen hadden we ineens een dag voor op schema zaten.

Op maandag 3 mei was t koud zo`n 4 graden, bewolkt, maar droog. De sneeuwtoppen waren nu niet te zien van de mist. We gingen weer op weg om de route Napoleon af te maken. Het blijft een van de mooiste routes om te rijden. Op een enkele plaats voor Gap waren er wel heel mooie uitzichten waar we natuurlijk ook even stopten voor een foto. Ook is er wat vaker koffie gedronken om de temperatuur op niveau te houden. Annie bleek haar winterhandschoenen niet bij te hebben. De thermo onderkleding die ik net voor vertrek gekocht had bewees zijn waarde. In Gap was weer eens de normale verkeerschaos alleen door wegwerkzaamheden en de markt duurde het wat langer. Eenmaal voorbij Gap richting Sisteron was het weer (12C) en verkeer prima. Rond 12.00 kwamen we in Sisteron aan en het bleek erg lastig te zijn om bij een eettent een beetje parkeerruimte te vinden waar ik met kar kon staan. Uiteindelijk na wat gefrunnik in veel te smalle straatjes reden we door en namen de eerste eettent net buiten Sisteron. Voor weinig geld weer een lekkere plat de jour gehad. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot boven 10C richting 15, goed om te rijden.
Na Malaii gingen we weer de doorgaande route af en kwamen op de D8 een leuk weggetje wat een auto breed is en met lekker veel bochten die soms ook erg scherp zijn. Jammer dat het begon te regenen, dus de pakken maar aangetrokken. Door de regen lag het tempo er ook gelijk uit. We kwamen tegen vieren aan in Moustiers.

Op camping le Vieux Collombier werden we hartelijk ontvangen en konden uitkiezen welke stacaravan we wilden. Omdat het zo regende en koud was namen we de meest luxe uitvoering. Gelukkig werd het even droog zodat we snel even het dorp in konden om wat inkopen te doen voor t eten. In de avond ging het weer regenen en dat bleef het de hele nacht doen tot en met de andere middag. Toen het die dinsdag net na de middag droog werd besloten we om maar eens door Moustiers te gaan lopen en te hopen dat het de andere dag goed zou zijn om door de gorgels te rijden. Moustiers is een leuk plaatsje waar je stevige kuiten krijgt van het wandelen door t dorp. In de middag hebben we in een van de vele restaurantjes voor weinig weer een warme maaltijd genomen en daarna in de supermarkt wat opwarmspul gekocht, wat best lekker was. Tegen 6uur begon het weer te regenen en ook nu bleef het regenen niet alleen de nacht maar de hele volgende dag en de nacht daarop ook. Er zat weinig anders op dan te relaxen, lezen eten en slapen (met kachel aan). Op de TV zagen we beelden van de golven van 6meter in Cannes en dat er flink schade was aangebracht. Ik sms’te Hanneke die al met een groep clubleden zondags in Port Grimaud aangekomen was hoe het bij hen was. Ik begreep dat ze 3 dagen in de regen gereden hadden en dat de camping ook blank gestaan had. Dan hadden wij nog niets te klagen immers onze rit was vrijwel tot aan de Verdon droog geweest.
Toen we op donderdag 6 mei vertrokken zei de camping eigenaar nog dat ze het wel heel erg vervelend vonden dat ons verblijf zo verregend was. We begrepen dat bij vrienden van hen een paar kilometer verder nog sneeuw gevallen was. Zo slecht hadden ze het seizoen nog niet gehad. We spraken af dat als we in juli voornemens waren te komen, we maar even hoefden te bellen en ze zouden voor plek zorgen, zelfs wanneer de camping vol was.

Ik had me voorgenomen om rond Lac St Croix te rijden om toch nog even wat te zien. De weg naar boven was erg slecht door straatschade, daarnaast viel er een constante motregen en was het niet meer dan een graad of 4C. Onderweg richting Draguignan was nauwelijks een fatsoenlijke stopplaats, waardoor Annie wel erg verkleumt raakte. In Draguignan de eerste plek gezocht waar koffie gemaakt werd en daar even opgewarmd. Verder richting Frejus werd het weer en humeur wel wat beter. Wanneer je veel in rond de 5C rijdt voelt 15C al snel lekker aan. In de buurt van Port Grimaud zag het er allemaal wat hoopvoller uit. We gingen bij aankomst de molen even door van motor parkeren, aanmelden voor de sta caravan en melden bij de rally organisatie. De stacaravan zag er goed uit en lag tegen de bikermarkt aan zodat we ook wat uitzicht hadden. Nadat we het hok wat ingericht hadden zochten we de supermarkt op om spullen in te slaan, wat te eten en even het terrein te verkennen. Ik had verwacht na de Europese rally van 2005 dat dit een kleinere voortzetting van dat evenement was, maar al snel bleek het toch wel druk te zijn. Achteraf gezien misschien wel net zo druk of zelfs drukker dan in 2005. Na een paar keer de bikermarkt en boulevard te zijn overgelopen heb je het natuurlijk ook wel weer gezien. Het was leuk `s avonds op het strand met best wat goede coverbands. Zeker met vrienden tussendoor af en toe wat OHen en een pint nemen. De HD rijders uit Liege kwamen we af en toe nog tegen. De chopper show met de kramen van de kustombouwers was een leuke hoek en zeker een van de hoogtepunten. Er stond weer veel leuk materiaal. Doordat het weer toch wat minder was zijn we eigenlijk niet echt toegekomen aan wat mooie ritten in de omgeving. Een keer even naar St Maxime waar aan het strand HD France een testrit programma had. Helaas begon het al snel te regenen en lag mijn regenpak nog in de caravan. Maar ja uiteindelijk wordt alles droog. Toen we het rallyterrein terug opreden zagen we tussen de mensen die aan de kant stonden te kijken ineens onze achterburen Ton en Anja. De wereld blijkt toch weer heel erg klein te zijn.

Omdat het op zondag 9 mei in de ochtend regende besloten we niet met de parade mee te rijden, maar onze tocht voort te zetten. Via Grimaud mooi binnendoor en via slingerwegen gereden waarbij het uiteindelijk snel droog werd en rond de 15C ook redelijk weer was. Wel was regelmatig te zien dat de plaatsen waardoor we reden juist een fikse regenbui gehad hadden. We reden uiteindelijk op de N7 richting Aix en Provence en Avignon. Bij Aix wat zitten klungelen met de binnendoor weg doordat ik van Truus (Garmin) wat in de war raakte. Onderweg bij een eettent waar het zeer druk was konden we eten als we bij een aantal andere (Franse)bikers aan tafel gingen. Geen probleem natuurlijk. Het Lille Hog Chapter wat daarna kwam besloot het terras(met jas) te nemen. Ook hier aten we onderweg weer voor een habbekrats een volledig warme maaltijd. De motorrijder die we in Grimaud al gezien hadden met een skelet over de hele Bike gedrapeerd en met een Skull als koplamp levert onderweg nog meer opzien op dan op de rally.
Ook in Orange bleek het net voor ons stevig geregend te hebben. Op een terras voor het Romeins theater konden we de motoren goed parkeren en hebben we het Theater even verkend. Een prachtig gebouw zeker als je vaststelt dat het een eeuw na Chr. gebouwd is en veel jaren vervallen geweest is. Leuk was dat een enthousiaste Orangenaar bij het zien van het chapterlogo op de beer kwam vragen of we echt uit Breda kwamen en vervolgens enthousiast vertelde dat Orange zusterstad van Breda is. Dat deed mij realiseren dat je dat in Frankrijk overal bij binnenkomst van een gemeente ziet. Hier is dat nauwelijks of niet. Vervolgens weer langs de Triomfboog van Orange de stad uit richting Ardeche. Net buiten Orange zie je een dorpje met rotswoningen.
Ook toen we de Gorges de Ardeche in reden bleef het weer ons gunstig gezind. Bewolkt maar droog. Het is weer altijd leuk om deze route te rijden en af en toe van het uitzicht te genieten. Plots reden we tussen de berggeiten en bokken. Na de verplichte foto bij de Pont D`arc verder gereden. Ik herinnerde mij een hotel waar we eens eerder gezeten hadden, maar dat hebben we niet meer gevonden. Uiteindelijk bij een plaatsje Vagnas een hotel gevonden via de Garmin. La Bastide d`iris is wel een hotel met een goed bed, bad en schoon. Iris is wel aardig maar er viel alleen te ontbijten. Gelukkig heeft Coco een paar honderd meter verder een leuke eettent waar je voor weinig geld lekker kan eten. Hij (ex bouwvakker) vertelde dat hij binnen enkele weken een paar kamers gereed heeft om te overnachten. Goed plan voor een volgende keer. Tevens maakten we kennis met een van de lokale bewoners die tevens biker en president van de Ardeche Vets bleek te zijn.

Na de volgende dag weer een stevig stukje heel erg binnendoor gereden te hebben op heel slechte weg kwamen we in de buurt van Ales op provinciale weg richting Mende. Net voor Florac ging het weer aardig de hoogte en friste in. Een dreigende bui wisten we goed te ontlopen door snel naar Florac te rijden. In Florac namen we toch maar een leuke slingerweg de Cause Mejean op. Jammer was het dat toen we eenmaal boven waren het na druppelen ook echt begon te regenen. De pakken weer aan en bij de Gorges du Jonte naar beneden om bij le Truel in het dal te komen van de Jonte. In Le Truel is de gieren site te vinden met allerlei informatie over de herintroductie van de vale gier in de Tarn. Inmiddels zijn er enkele honderden en bij een beetje thermiek zijn ze soms met tientallen gelijk te zien. Via Le Rosier reden we de Gorges du Tarn in, waar ze druk aan de weg aan het werken waren. Dat gaat daar vrij simpel. Alles eruit en dan maar kijken hoe je tussen de graafmachines door kunt rijden. Het was de enige mogelijkheid om onze weg te vervolgen, dus reden we door de rode natte kleizooi (ik was toch al smerig). Inmiddels ging de zon schijnen en kwamen we blij verrast en al zwetend aan bij Camping Les Peupliers in Riviere sur Tarn. Camping beheerster Sonja (die we al veel jaren kennen) kwam ons van harte welkom heten. Ik had vooraf al gebeld met de boodschap dat ik gezien t weer liever een caravan zou huren i.p.v. mijn tent op te zetten. Dit was geen enkel probleem omdat er nog een vrij was. Nadeel was dat door het Hemelvaartweekend ik tot uiterlijk vrijdag kon blijven in de Mobil-home. Gezien alle kou en nattigheid leek het me ook wel zinvol om tijdig naar huis te gaan en daar nog een paar dagen op adem te komen.

De geweldig mooie warme maandag was slechts een welkomstgeschenk. In de overige dagen van ons verblijf heeft het veel geregend. Dit zorgde ervoor dat we slechts een paar kleine ritjes gemaakt hebben, maar wel hebben genoten van de schitterende omgeving van de Gorges du Tarn en Jonte. Een bijzonder moment was het gesprekje met Sonja haar 6 jarige zoon Quinten. Hij vertelde dat hij al Engels op school kreeg en liet horen wat hij allemaal al kon. Hij wilde ook weten welke talen ik sprak. Toen ik hem vertelde dat ik pas op m`n 12e Engelse en Franse les kreeg, zij hij verbaasd dat hij al vanaf de eerste dag school Frans kreeg.

Na een mooie close up van de slangenarend en fotos van de omgeving vertrokken we vrijdag na hemelvaart richting het noorden. Het was regenachtig en fris. Om wat op te schieten namen we de snelweg richting Clermond Ferrand. Met een gangetje van rond de 120 bij net 4C was dat niet geweldig aangenaam. Een paar keer even gestopt om op temperatuur te komen. Net voor Issoire ligt een colletje van zo`n 1100 meter waar we overheen moesten. Toen we op de top aan beide zijden naast de snelweg nog sneeuwveldjes zagen liggen snapte ik dat hier de snelweg zelfs onbegaanbaar was, toen wij door de Alpen reden.
Omdat we via Riom reden kwamen we bij Clermond voorbij de HD Dealer, jammer dat die tussen de middag in Frankrijk ook dicht zijn. Ik had geen zin om tot twee uur te wachten en we reden door. Inmiddels was het weer ter hoogte van Clermond Ferrand ook beter geworden en het voelde met 15C al snel warm aan, zeker wanneer de zon zich af en toe liet zien. In St Pourcain s Sioule hebben we zelfs op het terras gezeten. Omdat we vrij vlot via Moulins naar Nevers konden doorrijden besloten we te kijken of we tot Auxerre konden komen. Rond half 6 kwamen we aan bij Hotel Le Seignelay in het centrum van Auxerre. De poort stond open en we reden naar binnen. De gastvrouw kwam direct breed glimlachend op ons af en vroeg of we voor twee motoren plaats wilden. Ik zei dat ik voor mezelf ook wel een kamer wilde. Het was een warm welkom. De kok zijn motor stond ook in de poort en kwam al snel kijken. Het is een oud pand maar met sfeer. Na inchecken even opknappen en de stad in. Even bij de Kathedraal gekeken en een terrasje (verwarmd) genomen. Tot slot nog tot 8 uur de stad doorgelopen en mooie plekjes gezien. Auxerre is zeker een stad om niet voorbij te rijden. In de avond in het hotel heerlijk lokaal gegeten. Op de kamer nog even de avond met de Jack Daniels afgesloten.

Zaterdag rond 9.30 waren we weer op weg richting Troyes. Het was fris. Na een uurtje rijden kwamen we voorbij de HD Dealer waar we even koffie namen en wat kleding kochten. Vervolgens rond 12.00 in Arcis Sur Aube het goedkoopste plat du jour gehad van de hele reis, voor wel € 7,00 pp. Een of ander zalmding met friet. De temperatuur was inmiddels al weer prettig opgelopen tot de 15C. Na vlot door Chalons gereden te zijn, had Reims wat meer wegomleiding. Een mooie stad om doorheen te rijden met die champagnehuizen. Ik moet er toch eens een paar dagen de tijd voor nemen. Ineens zit je boven Reims in de landbouwvelden richting Vervins-Maubeuge. Wanneer je dan in zo`n slaperig noord Frans dorpje op het terras zit te dromen bij de enige dorpskroeg is het nog heerlijk nagenieten van de laatste uurtjes waarin het soms heel stil kan zijn, waar je vooral de mussen hoort. Ineens was het of vanuit de verte een paar bommenwerpers kwamen aanvliegen, maar al snel was het een zeer herkenbaar geluid, zeker toen zo`n 20 HDs van een of ander NL Hog Chapter door t dorp kwam tuffen. Weg wegdromen bij de mussen. Wakker en gereed om de laatste 300 km te slechten. Bij Vervins kwamen we weer achter de HD groep te rijden. Alsof mijn fiets het niet leuk vond om z`n familie niet achterna te kunnen rijden en mij te straffen brak spontaan mijn schakelstang af. Da`s klote, zeker eind zaterdagmiddag. Maar ik ben niet voor een gat te vangen. Koffer open en die bos tie wraps die ik al jaren meeneem opsnorren. Even met de Leatherman gespeeld om m`n handen niet aan de uitlaat te branden en binnen 5 minuten weer onderweg.
Via Maubeuge, Mons Brussel en Antwerpen waren we uiteindelijk rond 7uur in de avond weer thuis. S`avonds bij de kids met de kachel aan op de bank voelde ik toch wel dat ook ik het fris gehad heb de laatste 2 weken.

Een frisse rit, maar wel mooi. Ik doe het zo weer over, maar dan wat later in t voorjaar en de tent, misschien naar niet meer meenemen in t voorjaar.

Mooi was het dit weekend op 17 juli om te kijken hoe Danielle, zij het in de stromende regen in haar dressuurproeven in het M1 met Timerberland een 1e en een 2e plaats wist weg te kapen in Rucphen, en daarmee weer 2 winstpunten rijker is.
Michael en ik gaan met Rudy onze route naar Faak op zondag bespreken en alvast voorgenieten.

Annie heeft bericht ontvangen dat haar dienstverband wordt omgezet in onbepaalde tijd en ook een stuk opleiding gaat volgen. Dat is wat prettiger nieuws dan al die ontslagen waarmee ik dagelijks geconfronteerd wordt. Wel goed nieuws is dat het bouwbedrijf waar ik een Deeltijd WW overeenkomst heb afgesloten wist te melden dat ze door het binnenhalen van nieuwe opdrachten toch minder gebruik zullen maken van deze deeltijd WW. Ook de twee bedrijven waar nog een WTV afspraak liep hebben aangegeven deze niet meer te verlengen. Daarmee is niet gesuggereerd dat in ZW Nederland de krisis op haar eind is, want er staan nog genoeg ontslagen of aankondigingen daarvan op de rol.

k check wel iedere dag of m`n spulletjes om de streetglide naar een bagger te transformeren al binnen zijn of onderweg.

Danielle is na een pauze van 2jaar weer dressuur wedstrijden aan het rijden, nu op een paard in plaats van burney onze E-Ponny waarmee ze Z klasse reed. Ze is nu gestart met de 7 jarige ruin Timberland in de klasse M1. De eerste twee wedstrijden in Ruchphen en in Halsteren behaalt ze direct winstpunten. In Rucphen een 2e plaats met 187 punten en in Halsteren een 4e plaats met 190 punten.

Dankzij deeltijd-WW houdt de BVR Groep in Roosendaal alle leerlingen vast die nu in opleiding zijn. Voor in totaal 36 werknemers van BVR Bouw Roosendaal en BVR Bouw Breda heeft het bedrijf deeltijd-WW aangevraagd. Deze werknemers worden individueel opgeschoold in het scholingsplan van de bouwnijverheid. Verder krijgen zij een aanvulling op hun WW en gaat hun pensioenopbouw door. FNV Bouw & Infra en de BVR Groep vinden deeltijd-WW een goede manier om de kredietcrisis door te komen: "De BVR Groep is een gezond bedrijf met een goed gevulde orderportefeuille", aldus algemeen directeur Ad Wirken.

"Het komt onder andere door de kredietcrisis dat geplande projecten voor een deel niet meer op elkaar aansluiten", zegt directeur Ad Wirken. "Projecten worden verschoven. Daarom hebben we voor 36 werknemers deeltijd-WW aangevraagd. Het aantal werknemers dat feitelijk gebruik gaat maken van de regeling is minder groot. We verwachten dat de discontinuïteit niet meer dan drie maanden zal zijn, mogelijk zelfs korter."

Regiobestuurder Daan Withagen van FNV Bouw & Infra is tevreden: "BVR is een gezond bedrijf. Daardoor is deeltijd-WW voor de overbrugging van het ontstane gat in de uitvoering gerechtvaardigd. We regelen ook goede scholing van de werknemers in deeltijd-WW, met hulp van het scholingsplan van de bouwsector 'Bouw Door Leer Verder'. Verder is er de garantie dat werknemers na de deeltijd-WW doorwerken, zodat zij al hun oude WW-rechten weer opbouwen. Over aanvulling van het salaris en doorbouw van pensioenrechten hebben we ook goede afspraken. En heel belangrijk: BVR is in de regio actief als leerbedrijf. De twintig leerlingen die zij nu van het opleidingsbedrijf opleiden, blijven aan het werk. Daarmee levert BVR een bijdrage aan het tegengaan van de jeugdwerkloosheid."

De betrokken werknemers zijn persoonlijk geïnformeerd door het bedrijf en de vakbond. Daan Withagen: "De meesten werken het liefste door. Maar ze ondersteunen deze maatregelen volledig."

Eind 2008 waren Annie en ik 25 jaar getrouwd. We wilden dat met een bijzondere vakantie vieren. Chapterlid Wim Lodewikus wordt 50 en was samen met zijn Jaqueline hetzelfde van plan. Chapterlid Peter Broers was na een jarenlange revalidatieperiode eindelijk weer helemaal op de been en wilde daarom de reis van zijn leven maken. Andere Chapterlid Peter Polderman was al vaker naar de VS geweest, maar haakte op het laatst toch af. Toen Wim voorstelde om de VS te gaan doen waren we het al snel over de bestemming eens en omdat we elkaar redelijk goed kennen besloten we ook samen te gaan. Na het opvragen van diverse offertes en bezoeken van een informatie avond van USA motorreizen in Antwerpen besloten we bij hen onze droomreis te boeken.

Onderstaand mijn beleving van de Western Discovery II reis die we van 16 mei tot en met 31 mei 2009 gemaakt hebben.

De reisduur was 16 dagen waarvan 12 op de motor. We hebben ongeveer 3000 mijl gereden en daarmee gemiddeld 400 km per dag. We waren met ongeveer 20 motoren en meer dan 30 personen en 4 begeleiders. We hebben de volgende plaatsen bezocht: Los Angeles, Pismo Beach, Watsonville, San Francisco, Visalia, Lone Pine, Las Vegas, Hurricane, Flagstaff, Jerome, Seligman, Kingman, Oatman, Palm Springs.
We zijn in diverse nationale parken en bijzondere gebieden geweest: Los Padres National Forrest, Big Sur, Yosemite NP, Death Valley, Zion NP, Painted Dessert, Grand Canyon, Sedona Red Rocks, Mohave Dessert, Cleveland National Forrest.
Op een enkele druppel na hebben we goed weer gehad, wat varieerde van onder de 10 graden s’ochtends aan de kust of hoog in de bergen en zo`n 44 graden in de woestijnen.

Zaterdag 16 mei. Dag 1 Amsterdam - Los Angeles
Het vertrek vanaf Amsterdam naar Los Angeles. Om half 8 zouden we uiterlijk op Schiphol verzamelen, de groep en reisleiding ontmoeten. We hadden van USA motorreizen al bericht gehad dat het een grote groep was geworden en dat besloten was deze in twee te splitsen. Ook was gemeld dat mede eigenaar Jos van der Port zelf zou meegaan als begeleider.

Onze dochter Danielle bracht ons om half 6 weg, zodat we om 7 uur al op Schiphol waren. Wim, Jaqueline en Peter zouden samen rijden en de auto op Schiphol laten staan. We verzamelden bij de incheck balie van Swissair. Daar ontmoetten we enkele medereizigers, en snel stond er een fikse groep. Toen Jos kwam met begeleiders Teun en Frans en de koppen geteld waren ontvingen we de e-tickets en werd ingecheckt. We kregen de benodigde formulieren die naast de eerder ingevulde Esta aanvraag tijdens de vlucht moest ingevuld worden. Ook kregen we de motor huurovereenkomsten om alvast in te vullen zodat het afhalen van de motoren wat sneller zou gaan. In de tussentijd werd kennis gemaakt met enkele van onze medereizigers. Vriend John Polling belde tussendoor nog op om ons een goede reis te wensen en vriend Ruud Kessels stuurde nog een Sms’je. Na het inchecken hadden we nog tijd genoeg voor een kop koffie. Ondanks dat het onze eerste keer op Schiphol was konden we alles heel goed en snel vinden.

We moesten na een uurtje vliegen in Zurich overstappen naar een groter toestel wat direct naar L.A. zou vliegen. De toestellen sloten uiteraard niet direct op elkaar aan zodat we daar nog een lekker broodje Zwitserse kaas konden eten. Zurich is een klein maar mooi vliegveld, met goede voorzieningen. De reis naar L.A. zou 11,5 uur duren. We werden door Swissair goed voorzien in drankjes en eten. Na aankomst op LAX was ook hier snel te vinden waar de bagage was. We moesten eerst door de douane waar de eerder ingevulde formulieren ingeleverd werden. Er werden elektronische vingerafdrukken en een foto genomen. Met een aardig praatje en stempels in het paspoort waren we er zo door. Buiten moesten we even de hele groep verzamelen en wachten op de hotelbus. Binnen korte tijd werden we naar het Haciënda hotel gebracht wat vlak bij het vliegveld ligt.

Na het opfrissen op de kamer hebben we wat gedronken op het binnenterras. Er bleek ook een Duitse groep motorrijders te zijn met een andere organisatie waarmee we wat gesprekjes gevoerd hebben. In het begin van de avond zijn we met zijn allen bij elkaar gaan zitten. Er waren ook een aantal Duitse deelnemers in onze groep bijgekomen. We kregen een USA motorreizen T-shirt en er werden wat praktische zaken over de reis en afspraken doorgenomen onder het genot van een drankje.
Nadat we bij het eethuis aan het hotel wat gegeten hadden zijn we rond 22.00 uur, we waren toen al zo`n 28uur op, naar bed gegaan en vielen als een blok in slaap.

Zondag 17 mei. Dag 2 Los Angeles - Pismo Beach (230 mijl)
We hadden de wekker op 6 uur gezet, zodat we ruim de tijd hadden. Na het ontbijt gingen we de motoren ophalen. Het was met een goede 20 graden Celsius lekker weer. Omdat de groep zo groot was werd afgesproken dat eerst de rijders met de bus naar het verhuurstation voor het ophalen van de motoren zouden gaan en daarna de meerijders zouden komen. Het verhuurstation van USA Motorreizen lag vrij dicht bij het hotel en we gingen eerst eens kijken welke motoren er stonden. Ik kon kiezen uit een aantal ultra`s Naast een 2008 anniversary zag ik ook een rood 2009 model staan. Snel besloot ik dat ik die wel wilde uitproberen. Ik vroeg wel of de beenkappen er af mochten. Samen met een monteur heb ik deze er afgehaald en met alle bouten gemonteerd de kappen achtergelaten. De Ram-Mount steun die ik voor de video camera had meegenomen hebben we op het stuur gemonteerd. De monteur gaf de steeksleutel mee om zonodig deze zonodig later te kunnen nastellen. Een lager windscherm zat er helaas niet in, maar ik was al bijzonder gelukkig met de mogelijkheid van de gemaakte aanpassingen. Verschillende anderen hadden zaken als voetsteuntjes verzetten geregeld of het verwijderen van windschermen. Het bleek dat nieuwe motoren in afwachting van het afleveren van kentekenplaten al wel mogen rijden in de VS. Daarom reden er ook diverse motoren waaronder ik zonder kentekenplaat. Een bijzondere ervaring.

Nadat iedereen even de tijd kreeg vertrouwd te raken met zijn motor en alles afgetankt was vertrokken we in twee groepen. We reden vrij snel de stad uit. Vanwege de zondag was het redelijk rustig op de wegen, zodat de eerste kennismaking met de interstate prima verliep. Al snel reden we op highway 1 via Santa Monica en Malibu Beach. We zagen vlot de eerste windsurfers en badgasten. De kustweg is erg mooi. Leuk was het om bij een Bikerscafe op deze weg een koffiepauze te houden. Er stonden een aantal heel leuke bikes en al snel bleek dat de HDs hier ook aardig met open pijpen reden.

Kort daarop weken we van Highway 1 af en gingen eerst eten bij Ojai bij het bikers restaurant de deer lodge. Hier stond het vol met motoren. Vanaf luide afstand was fikse muziek te horen. Deze bleek niet uit het eethuis, maar uit de luidsprekers van een Fatbagger Streetglide te komen. Het valt zo wie zo op dat er heel veel Fatbaggers rijden, en vooral verbouwde Streetglides. Het personeel was onvoldoende voorbereid op zoveel bezoek, waardoor het lang duurde voordat we het eten ook op tafel hadden, maar wat we kregen was wel de moeite waard. Vervolgens gingen we naar de Highway 33 door het Los Padres National Forrest de wegen leidden ons door een prachtig landschap met heerlijke bochten. De temperatuur nam in het binnenland ook gelijk flink toe. Toen we het National Forrest uit waren zagen we her en der in de dorre omgeving half vervallen huisjes of sta caravans staan, met vaak auto’s uit een langverleden erbij die ons erg enthousiast maakten. Zoveel oude wagens aan de kant is ons vrijwel de hele reis bijgebleven.

We overnachtten in de kennelijk bekende badplaats Pismo Beach in het Motel 6. Van de badplaats hebben we niets gezien omdat het strand zo`n mijl of 6 verderop lag en we tegen de avond arriveerden. We zijn `s avonds naar Dennys gelopen om te eten. Hoewel ik enorm zin had in een lekkere pot bier, bleek deze tent alcoholvrij. De bediening en het lekkere eten maakten echter veel goed. Ook nu weer moe van de dag gingen we vroeg onder de wol.

Maandag 18 mei Dag 3 Pismo Beach - Watsonville (215 mijl)
Na een goede nacht in een redelijke kamer stonden we weer rond 6uur op. We konden koffie bij receptie krijgen en gingen daarna weer bij Dennys ontbijten. Zoals iedere ochtend en avond hadden we ook even een briefing over wat we de dag gingen doen en ongeveer zouden meemaken. Bij de eerste stop aan de kust kwam al een vlucht met pelikanen voorbij. Ook zagen we regelmatig heel grote roofvogels en ik vroeg mij af of dit ook de Californische condor zou zijn. Bij Big Sur maakten, we een stop bij de “stinkrobben”zoals Teun deze noemde. Het waren zeeolifanten die op het benedengelegen strand met honderden over de kust verspreid lagen. Het was een geweldig zicht. Boven op liepen de grondeekhoorns zo voor je voeten. Ook hier weer volop pelikanen, maar ook een groep Californische condors (dus toch) die als kippen over het strand scharrelden tussen de zeeolifanten in. Ik heb nog gekeken of er ook walvissen of dolfijnen te zien waren, maar helaas af en toe moest ik ook op de weg letten.
Voor een kop koffie werd gestopt bij een tentje wat naast een geweldig mooie tuin ook een aantal fantastische uitzichtpunten op de Pacific heeft. Bij Lucia Lodge hebben we gegeten, bij buitenkomst stond de lokale sheriff er met zijn pick-up voor de deur. Annie wilde graag eens met een echte sheriff poseren en schoof naast hem bij zijn policecar.

Redelijk op tijd arriveerden we bij motel 6 in Watsonville. Vlak bij het motel was een winkelcentrum waar we even hebben rondgelopen en ons er onder andere over verbaasden dat je in een sportwinkel, zoals bij ons de sportartikelen hier de zware wapens gewoon aan de muur had hangen. Even verder schoot Wim een winkel binnen die achteraf van het Salvation Army bleek. Wim scoorde een kussen omdat Jaqueline de Roadking toch niet zo prettig vond zitten. Met wat creativiteit en een spin werd een comfortabele tourseat gemaakt. In de avond hebben we in een gezellig restaurant weer goed gegeten en was het weer vroeg naar bed.

Dinsdag 19 mei Dag 4 Watsonville - San Francisco (85 mijl)
Voor ontbijt bleek de gelegenheid die er normaal was gesloten, enkelen van de groep waren even naar de supermarkt gegaan om wat broodjes in te kopen, wij hebben bij de eerst volgende benzinepomp wat gehaald. Voor de koffie werd gestopt bij een goed wegrestaurant waar iedereen uiteindelijk alsnog uitgebreid ging zitten ontbijten, zodat we eigenlijk voor de lunch niet meer hoefden te stoppen.

Rond de middag kwamen we aan in San Francisco, door de drukte probeerden we dicht bij elkaar te rijden en eerst naar de Golden Gate brug te gaan. Helaas voor ons zat de brug aan de bovenkant geheel in de wolken waardoor mooie plaatjes er niet in zaten. Alcatraz was wel goed te zien en zoals overal kwamen we ook weer hier Brabanders tegen die vakantie aan het houden waren, maar het wel zeer bijzonder te vinden om zo`n stel Nederlandse motormuizen tegen te komen.

Tegen tweeën waren we al bij ons Hotel de “Broadway Manor” op de hoek van Broadway en van Ness. We waren zo vroeg dat de kamers nog niet allemaal gereed waren. Hierdoor klommen we naar het dak van het hotel waar we een mooi uitzicht over San Francisco hadden. Het hotel bleek op loopafstand van Fishersmans Wharf te liggen. We zijn dan ook te voet daar naar toe gegaan. Tijdens deze wandeltocht zagen we de zo voor Frisco bekende straten die stijl omhoog gaan. Alle auto`s stonden dan ook met de banden schuin tegen de stoeprand geparkeerd. Inmiddels bleek nu op afstand de Golden Gate helemaal uit de wolken te zijn gekomen. Het uitzicht op de schepen in de haven was geweldig. Fishermans Wharf bestaat uit een veelheid van winkeltjes en eettentjes, met her en der een attractie er tussen. Zo zijn we natuurlijk in diverse souvenirwinkels geweest, Op een terrasje gezeten kwam er van alles door de straten gereden. We zagen ook een museum waar allerlei oude kermis automaten stonden, maar ook de voorlopers van de jukeboxen, het was zeer leuk om er door te lopen en dat oude materiaal met enkele quarters weer tot leven te brengen. Net voor het Hard Rock Café kwamen we weer wat reisgenoten tegen waarmee we in daar een paar Buds genomen hebben en natuurlijk T-shirts en pins gescoord hebben. Het werd al snel avond en we zochten een goede eettent. Ik mocht die avond uitzoeken waar we gingen eten dus het werd vis. Bij “The Franciscan Crab Restaurant” leek het me wel wat. Het zag er met alle foto`s van beroemdheden wat upper class uit. Binnen was een mooi uitzicht over de baai naar Alcatraz. Met enchilladas gevuld met crab was het dinner ook geweldig en toch betaalbaar. Toen we naar buiten rolden was het al tegen tienen zodat we besloten naar het hotel terug te keren. Omdat we met zeven waren hielden we i.p.v. een taxi een limousine aan die ons voor een paar dollar per persoon in stijl afleverde. Een bijzondere ervaring.

Woensdag 20 mei Dag 5 San Francisco - Visalia (300 mijl)
Ontbijt bij de good old American diner bij het hotel. Enkele reisgenoten lieten zien dat ze de Dudley Perkins HD shop op Fishermans Wharf gevonden hadden en daar een leuk HD T-shirt geregeld hadden. Zoals verwacht leverde dat bij ons een mokoké reactie op. Voor de liefhebber is het hier te bestellen

Bij de briefing begrepen we dat we niet naar Merced gingen maar naar Visalia, kennelijk waren in Yosemite de passen nog gesloten in verband met de sneeuw, er zou een alternatieve route gereden worden. We reden de stad uit over de S.F. Bay Bridge richting Fresno. Op deze dag doorkruisten we vooral gebieden met uitgestrekte (droge) grasheuvels en landbouwgebieden. Het was goed te merken dat we de kust verlieten, het werd steeds warmer. Tijdens een van de pauze`s hadden we kijkend naar de reserve motoren al eens besproken of het voor Annie niet leuk zou zijn om een dag of wat zelf te rijden. Er stond immers een splinternieuwe XL1200 custom op de kar en Annie heeft thuis eenzelfde. Met Jos had ik al gesproken en begrepen dat het mogelijk was. In de avond zouden we de details bespreken.

In Visalia aangekomen bleken we in het Marriot hotel te zitten wat er zeer luxe uitzag. Bij aankomst bleek een andere groep van USA motorreizen die dezelfde rit in tegengestelde richting maakte er ook te zitten. Het hotel was ook zeer luxe. Rob had alleen pech, zijn achterband bleek lek. Ik suggereerde om de andere ochtend naar de HD dealer te gaan in Visalisa waar we de dag daarvoor voorbij gereden waren. Natuurlijk dacht ik daarbij om dan zelf even in de winkel te kijken.

S`avonds mocht Wim uitkiezen waar we gingen eten, zodat we een Braziliaanse tent aandeden, met een bijzonder systeem. Je kon tegen een vast bedrag jezelf klem eten. Telkens werd er aan tafel met een spies nieuw vlees aangeboden. Bij de saladebar kon de rest uitgekozen worden. Wanneer we even een eetpauze wilden moesten we de houten klos op tafel van groen naar rood draaien. Vol en voldaan keerden we na tienen weer terug naar het hotel om na een afzakkertje in de bar naar een van de King Size bedden op te zoeken. In de bar werd duidelijk dat een aantal mensen op internet hadden vastgesteld dat de Tioga pass toch was opengesteld.

Donderdag 21 mei Dag 6 Visalia - Lone Pine (415 mijl)
We hadden afgesproken dat we om half 8 samen met de andere groep een groepsfoto zouden maken. Met de briefing werd ons de keuze voorgelegd of toch de juist geopende Tiogapass door Yosemite te gaan rijden, maar dan moesten we wel weer een heel stuk terug naar Fresno en het zou een heel lange dag worden of via de rand van Sequoia wat ook een mooie route zou zijn. De meesten wilden graag de Tiogapass doen, dus gingen we om 8.00 uur op pad. Nadat we dit de avond tevoren afgesproken hadden haalden we de Sportster van de aanhanger zodat Annie zelf kon rijden. Om Jaqueline een dag een luxe zetel ter beschikking te stellen ging Wim op de Ultra en ik op de Roadking. Beiden zeiden we tegen elkaar “dan maak je nu kennis met een echte motor”.

Eerst gingen we met de groep even naar de HD Dealer in Visalia, omdat deze pas om 9.00 uur opende tanktenen we eerst om daarna met zijn allen de winkel in te gaan. Ook daar bleek het voor ons interessant te zijn in de VS te kopen. De harleyshirts zaten rond de €20, - wat beduidend goedkoper is als in Nederland. Velen namen dan wat leuke spulletjes mee. Ik vond ook wat leuk geprijsde Skull shorts. De volgwagen bleef wachten om de gerepareerde motor van Rob mee te nemen en Rob nam een van de reserve motoren.

Na een mooie rit met een stukje Interstate tot aan Fresno kwamen we tegen de middag in Yosemite National Park. Op een paar plekken zijn we even gestopt om van de geweldige uitzichten te genieten. Ook daar kwamen we weer Nederlanders tegen, ditmaal een paar Friezen die met Amerikaanse familie een rondreis aan het maken waren. Na het zien van onze Breda Chapter emblemen raakte de man niet uitgepraat over zijn legertijd in Breda en Bergen op Zoom.

Bijzonder waren de borden aan de kant van de weg die maanden niet te hard te rijden om ongevallen met beren te voorkomen. Ook de afvalbakken waren er op ingesteld niet door beren gekraakt te kunnen worden. Zonder beren op de weg te hebben gezien zijn we naar de Tiogapass gereden. Deze pas is 10.000 voet hoog en daarmee zo`n 3.300 meter. We spraken af beneden aan de pas bij het benzinestation te verzamelen zodat iedereen op eigen gelegenheid en tempo de pas kon doorrijden en stoppen waar we wilden. Bij het stijgen werd het natuurlijk wat frisser en plots zagen we in de bermen steeds meer sneeuw liggen. Op enig moment lag er alleen maar sneeuw tussen de bomen en rezen de sneeuwwallen meer dan een meter boven het wegdek uit. Wat me bevreemde was dat op deze hoogte nog steeds bomen groeiden. Immers in de Alpen rijden we op die hoogten al lang tussen de kale stenen. Tioga pass is zeer bijzonder en mooi rijden. Helaas geen haarspeldbochten, maar wel heel veel mooie bochten en uitzichten. Zeker in de afdaling waren veel mooie, soms bevroren meren en moerassige vlakten te zien. Op enig moment in de afdaling vloog iets over de weg en stuiterde kapot in de kant. Ik haalde de groep in en vroeg of iemand een gsm of een fototoestel kwijt was geraakt, wat toen niet het geval leek.

Na de Tioga pass waar we na vijven pas wegreden moesten we nog wel een dikke honderd mijl naar Lone Pine. Met een stevig gangetje gingen we op weg en de donkere wolken deden me het ergste vrezen voor het weer, maar we hielden het droog.
Via Bishop reden we naar onze eindbestemming. In Bishop reden we langs het terrein waar de rodeo volop in gang was. Toen we na zeven uur in Lone Pine aankwamen waren velen erg moe. Ondanks de grote afstand had ik een perfecte rit gemaakt. Voor de avond werd voor allen Pizza besteld die in Jake’s Saloon werd gebracht. Lone Pine is een gat wat al een echt western gevoel geeft gelegen tussen twee bergruggen heeft het een geweldig uitzicht. Slapen deden we in het Mt Withney Motel eenvoudig maar prima, met zelfs een whirlpool, maar vooral Airco als onmisbaar gereedschap.
In Jakes saloon waan je jezelf in het wilde westen, je komt binnen via de klapdeuren. Binnen een aantal pooltafels, maar zelfs tafeltennis en een soort mega sjoelbak. De hele muur, daar waar geen attributen hangen volgeklad met teksten van bezoekers. Een erg sfeervolle tent.

Wim had bij het proberen op te laden van zijn fototoestel vastgesteld dat hij degene was die onderweg zijn camera verloren was. Aan het begin van Yosemite had hij hem voor het laatst gebruikt en kennelijk op de zijkoffer gelegd. Na 40 mijl in de bergen is de camera er pas afgeknikkerd. Het was wel jammer van de foto`s, maar we spraken af dat Peter en ik er wat meer zouden maken.

Vrijdag 22 mei Dag 7 Lone Pine - Las Vegas (235 mijl)
Daniel was jarig. We hadden al begrepen dat hij liever een HD had gehuurd, maar dat dit wat over het budget was. Daarnaast waren een oude springer en zijn vriendin ook zijn passie. Wij hadden in Visalia een T shirt gekocht met daarop een oude springer en een pin-up. Dit shirt gaven we hem `s morgens bij het eten in de Subway. Daarnaast bood Wim hem voor een halve dag zijn Roadking aan. Voor zijn broer Jeroen had Wim nog een shirt van Jake`s Saloon. Natuurlijk was Daniel geheel in zijn nopjes. Het zal echter niet zonder gevolgen blijven want uiteindelijk zal er bij hem toch een HD gaan komen. Ook vandaag zou Annie voor het laatst op de sportster rijden. Ik had het bankstel voor mezelf alleen.

We reden over de Towne Pass. Van daaruit kregen we een prachtig uitzicht over het voor ons liggende Death Valley. Het diepste punt daar is 90m onder zeeniveau! Het was in de Valley zo`n 110 graden wat zo rond de 44 graden Celsius is. In Stovepipe Wells zijn we even gestopt om wat te drinken en te fotograferen. Bij de volgende stop waar we ook zouden eten bleek het zo druk te zijn met toeristen dat we er voor kozen om in de souvenirwinkel broodjes en een bak fruit te kopen. Op een van de veranda`s werd waternevel gespoten wat zeer verfrissend was. Deze waternevel terrassen zouden we nog vaker gaan tegenkomen.
Op een van de uitzichtpunten waar we stopten hield ook een bus Franse toeristen halt net voordat wij weggingen. De dames dachten een groep echte Amerikaanse bikers tegengekomen te zijn en stonden tegen elkaar druk te kwetteren om hiermee op de foto te komen.

Tegen het eind van de middag kwamen we in Las Vegas aan, nadat we bij een Mc nog even een milkshake hadden gehaald, het was inderdaad flink drinken. In Las Vegas zochten we de strip op en reden met de motoren de stad in. Binnen de kortste keren was ik ingesloten tussen een paar lange limo`s. Ondanks dat het mooi was om met de motor door het centrum te rijden duurde het met alle drukte en stoplichten te lang. Door de hitte begonnen de HD`s te protesteren. Het was goed dat Jos even de snelweg nam om vervolgens via een andere zijde naar het Stratosphere Hotel te rijden waar we zouden overnachten. Daar kwamen we in een heel andere wereld terecht. Stevig in de airco en de hal vol gokkasten. Het voldeed perfect aan de beelden die we van de Vegas Hotels hebben. Het duurde even voordat alle kamers goed geregeld waren, maar daarna gingen we dan ook de stad in. Geadviseerd werd om gewoon een taxi te nemen. We gingen met 2 taxi’s naar Caesars Pallace, jammer dat we op verschillende plekken werden neergezet. Voordat we elkaar weer gevonden hadden waren we weer 3 kwartier verder. Uiteindelijk hebben we na wat te hebben rondgelopen op de stip een eettent gezocht. Door de drukte moesten we ook hier wachten tot we een tafel hadden, maar daarmee hadden we ook uitzicht op de strip en het eten was prima. Daniel had nog i.v.m. zijn verjaardag op een voorgerecht getrakteerd, waardoor we totaal weer veel meer hadden dan opkon. Nadat ik enkele Aziatische dames had aangeboden hun foto te maken vroeg ik hen of ze met Daniel op de foto wilden omdat hij jarig was. Daniel wilde eerst niet maar kon er niet meer omheen.
Na het eten was het al laat, we besloten nog een stukje over de strip te lopen en het Harley Café te bezoeken. Het was een erg mooie tent met aardig wat bikes en memorabilia. Een van de motoren was Captain Amerika uit Easy Rider. (of het de originele was weet ik niet er schijnen er meer van te zijn) In de winkel natuurlijk nog even een T-shirt en Pin geregeld.
Met de taxi zijn we terug naar het hotel gereden en kwamen toen bij het Hardrock café/hotel/casino voorbij. Omdat het al laat was besloten we gewoon terug naar het hotel te gaan en daar nog even wat te drinken en op een oor te gaan.

Zaterdag 23 mei Dag 8 Las Vegas - Hurricane (165 mijl)
Voor het ontbijt in de Stratosphere moesten we aan de infrastructurele regels voldoen, oftewel ons onderwerpen aan de bureaucratie van het in de rij staan om te mogen betalen en vervolgens te wachten tot we een tafeltje toegewezen kregen. Dit leidde echter wel tot een buffet waar je kon eten wat je wilde met zeer exclusieve zaken, dus niet gezeurd meegaan met de flow en het komt vanzelf goed.
Omdat de Sportster ook in de parkeergarage stond besloten we nog een 3e dag rijden er aan vast te knopen. Het was maar een korte rit en in Hurricane was het wat makkelijker om de Sportster op de kar te zetten dan in Vegas.
Op ons verzoek gingen we in de ochtend eerst bij de HD Dealer in Vegas langs. Een erg mooie zaak met zeer vriendelijke bediening. Ik heb er een aantal trunk extensions gekocht die mooi in de tas pasten, daarnaast nog wat leuke betaalbare HD kleding voor ons beiden gevonden.

De rit voerde ons weer indianenland in en plots zaten we in Utah. Mooie omgevingen waar we reden, maar ook voordat we in Hurricane zaten zagen we in de verte een lelijke regenbui. We reden nog langs HD Zion, maar helaas er voorbij. In Hurricane aangekomen bleek Rob zijn helm onderweg van zijn hoofd gewaaid te zijn, wat voor wat oponthoud gezorgd had en hij wat later arriveerde. Jos gaf aan dat in Hurricane een motorzaak zat en Rob daarnaar toe om een nieuwe helm. Nadat ik zelf gedoucht had wilde ik ook even naar die zaak. Ik begreep dat er aardig wat stevig verbouwde fietsen binnen stonden. We hadden ons alleen vergist in het feit dat we in Utah een tijdzone waren overgegaan waardoor het ineens een uur later was en de motorzaak gesloten. We hebben nog wel voor de zaak gestaan en onder andere een Arlen Ness Victory zien staan. Rob had in ieder geval voor een redelijk prijsje een mooie helm en natuurlijk ook een shirt wat wij weer niet hadden.

Bij het gereedmaken van de BBQ leek het erop dat het weer zou gaan omslaan. Het stadje deed haar naam eer aan en liet een aardige bries op ons los. Praktisch als we waren werden de BBQ`s naar het zwembad verhuisd en onder het afdak gezet. De Truck met trailer er dwars voor, deur open en muziek aan en het feest was compleet. De crew had goed haar best gedaan met inkopen het was veel vlees, drank en gezelligheid. Frans heeft flink staan bakken om ons van alles te voorzien. Op de muziek van de pick-up stonden zelfs enkele gasten op de balkons te dansen. Om 9.00 uur kwam er wel iemand wat zeuren over het geluid. Ondanks dat we het niet als luid beleefden werd het geheel een tandje terug gedraaid. De Franse toeristen kwamen toen er maar bij zitten zodat ze konden meegenieten. We hebben wel aardig wat wind gehad en wat regen, maar uiteindelijk was het meer dreiging dan daad.

Zondag 24 mei Dag 9 Hurricane - Flagstaff (285 mijl)
We vertrokken weer op tijd nadat ik en enkele anderen hun motoren gepoetst hadden. We kwamen al snel in een heel mooie omgeving en reden het Zion National park in. Afgesproken werd weer om aan het eind van het park elkaar te ontmoeten en in de tussentijd op eigen gelegenheid te rijden. Omdat er geen helmplicht heerste en we toch niet snel zouden rijden besloot ik blootshoofds (blootshoofddoek) te rijden. Na een boeiende rit door het prachtige Zion National Park met zijn bijzondere rotsformaties ontmoetten we elkaar weer aan het eind van het park. Wim stopte in het park op een parking voor een foto toen Peter die voor hem reed in een bocht iets te lang omkeek en omkukelde nadat hij met zijn voorwiel van de weg raakte. We renden direct op hem af. De krassen zaten vooral op zijn ego. Annie en ik spraken bij het eindpunt nog een paar echte cowboys.

Bij de Navajo Bridge maakten we een stop en ontmoetten een groep van het Salt Lake City Hog Chapter na een korte kennismaking wilden we overgaan tot het uitruilen van chapterpins e.d., maar onze stoet vertrok weer. Na het snel uitwisselen van wat kaartjes met mailadressen werd afgesproken later contact op te nemen.

Via de Navajo Bridge reden over de Colorado River en door de Painted Dessert naar Flagstaff aan de Route 66. Maar voordat we daar waren werden we getrakteerd op donkere wolken die het nodig vonden om ons te overspoelen. Op zich niet helemaal erg omdat ik toch wat slaperig aan het worden was. Wel haalde ik even mijn voorganger die met zijn dikke achterband japanner zorgde dat ik naast mijn eigen regendruppels ook die van hem er bij kreeg.

Jos had toegelicht dat we 2 dagen in Flagstaff zouden gaan zitten. Normaal zouden we eerst naar Cameron gaan, maar de groep was te groot om daar te kunnen huisvesten. Net voor Flagstaff stopte de regen en kon mijn broek droog wapperen. We kwamen op tijd aan bij de Days Inn waar we dus 2 dagen zouden zijn. Een goed motel met mooie kamers en ook een bar en ontbijtgelegenheid. Bij de briefing werd nog even geïnformeerd wie er allemaal de andere dag met de helikopter over de Canyon wilde zodat Jos dit kon boeken.

In de avond gingen we met het grootste deel van de groep eten bij een Japans zelfbediening restaurant. Het eten was prima, maar de bediening die er rondliep rampzalig, maar liever dat dan andersom. Na afloop hebben we in de motel bar nog een pilsje gedronken en toch weer op tijd naar bed.

Maandag 25 mei Dag 10 Flagstaff - Flagstaff (ca. 200 mijl)
Het ontbijt bij de Days Inn was zeer zuinig, maar we zaten nog zo vol van de Japanner dat dit de pret niet mocht drukken.
We zouden naar de Grand Canyon rijden. Wanneer je Flagstaff uitrijd heb je niet zo in de gaten dat dit stadje zelf al op zo`n 2000 meter hoogte ligt, het lijkt of de omgeving wat vlak is. Toen we dan ook door de bossen reden en het wat fris aanvoelde had ik niet zo in de gaten dat dit al wel op 2400 mtr. was. Onderweg deden we nog een tradingpost aan die helemaal vol stond met opgezette beesten en waar het personeel ook als 100 jaar geleden gekleed was. Buiten was het aangekleed met Tipi`s en oude wagens. Op de veranda kon vanaf de bank gezien worden hoe een kolibrie afkwam op de fles met suikerwater die er hing. Er werd door enkelen getracht er een mooie foto van te maken.

Bij de grand Canyon reden we eerst naar het helikopter platform zodat we dat later makkelijk zouden vinden. Daarna naar het Imax Theater voor een indrukwekkende film over de Grand Canyon. De opnamen waren zo goed dat je af en toe het gevoel had in de Canyon te kukelen. Ik geloof dat ik de film niet helemaal gezien heb. Ik kan me in ieder geval herinneren dat ik zat te knikkebollen.
Toen we uit het Imax kwamen liet Jos weten de helikoptervlucht naar voor te hebben kunnen halen en dat we even de tijd hadden om een broodje te eten maar om 12.45 zouden vertrekken naar het helikopter veld. Ondanks dat alle gewichten vooraf waren doorgegeven moesten we ieder nog op de weegschaal en werden op basis van de gewichten de helikopters ingedeeld. Er werd wel zoveel mogelijk rekening gehouden met ieders wensen, maar soms werd er toch gescheiden gevlogen zoals bij Wim en Jaqueline. De kosten waren $ 170, - pp, niet weinig maar het was wel een zeer bijzondere vlucht, met uitzichten op de Canyon die je niet op een andere manier had kunnen doen. Tot slot zijn we op de motor nog het park in gegaan, maar omdat je vanuit de verschillende uitzicht posten telkens toch in hoofdlijn hetzelfde landschap ziet zijn we kort daarop weer het park terug uitgereden. We zagen in het park nog wel een kudde witkont herten staan grazen.

We kozen er voor om dezelfde weg terug te gaan naar Flagstaff omdat deze ook al 75 mijl was en via de andere kant bijna het dubbele. Op de weg terug werd het steeds donkerder en snel reden we al over natte weg, net achter de bui aan. Op de hoogvlakte lag zelfs natte sneeuw. Het bleek 40 graden te zijn dat is toch slechts 4,5 graad Celsius, dat was toch fris zo zonder handschoentjes en een zomerjackje. Ondanks het weer hadden we toch mazzel om vooral net achter de bui aan te rijden. In Flagstaff zijn we nog even de Victory Dealer gaan zoeken die we de dag daarvoor aan de ingang van de stad hadden gezien. Helaas was hij deze dag gesloten, dus reden we in de staart van de regenbui naar het Motel. Daar aangekomen ontdekten dat het daar echt stevig geregend en zelfs gehageld had. Dat hadden wij toch weer mooi gemist!
Toen ieder zowat binnen kwam bleek dat sommigen toch de pech gehad hadden met het weer. De laatste kwamen pas tegen 8uur weer binnen.

S`avonds gingen we naar een echte jaren 50 diner, waar ik de meest perfecte sparerib ooit gegeten heb. De bediening was zo vriendelijk om speciaal voor ons sterke koffie te zetten die we ons ook goed lieten smaken. Ook ontmoetten we er deelnemers van een andere motorreis organisatie en hebben even staan bijkletsen. Aansluitend zijn we nog even naar de bar gegaan van het motel en na de laatste cognac opgemaakt te hebben weer naar bed.
Er bleek een Santa Fe goederen traject achter het motel langs te lopen. Ik heb er in die twee dagen niets van gehoord, maar heerlijk geslapen.

Dinsdag 26 mei Dag 11 Flagstaff - Kingman (245 mijl)
Na een kort stukje snelweg pakten we de oude route 66 weer op en reden door Sedona, bekend van zijn Red Rocks, een prachtig stukje om te rijden. Sedona ziet er heel schilderachtig uit. Vervolgens reden we naar Jerome een oud mijnwerkersstadje wat door kunstenaars is overgenomen en met een paar honderd inwoners een van de grootste Ghost towns in de VS. Net buiten Jerome ligt een op een groot autokerkhof lijkende attractie. De Gold King mine, voordat je binnenkomt, staat er groot “Ghosttown” boven de deur. Ik heb zelden zoveel ouwe zooi van grote waarde bij elkaar gezien. Auto`s en vrachtwagens van 50 tot misschien wel 80 jaar oud. Niet opgeknapt maar kris kras door elkaar staand. Afgewisseld met een stoom gedreven cirkelzaag en een tot dikke bertha omgebouwd stoommachine, waarmee 3 heuse kanonnen worden afgeschoten. Tussendoor vindt je nog de mijn ingang met wat oude karretjes. Het toppunt was toch zo`n museumstuk wat als kippenhok gebruikt werd. Het was een van de hoogtepunten van deze reis.

Terug in Jerome bezochten we de plaatselijke saloon. Ook hier was men bereid om speciaal voor ons sterke koffie te zetten. Deze 5 bakken koffie en wat cola kostten wel 5 dollar. Nadat we de jukebox met wat ouwe rock aangeslingerd hadden was de sfeer compleet. Jammer dat we alweer door moesten gaan voor ons vervolg via de Chino Valley (wel heerlijke bochten) richting Kingman.

In Seligman aan de route 66 stopten we om een burger te eten bij de Snow Cap Drive in. Seligman wordt ook wel de geboorteplaats van de route 66 genoemd, een prachtige plek waar de nostalgie vanaf knettert.
Tot slot stopten we net voor Kingman nog even bij Hackberrys General Store. Omdat de rits van onze tas kapot was gegaan, zagen we een mooie gelegenheid om een route 66 koffer op de kop te tikken. Naast wat andere souvenirs binnen was hier buiten naast de store ook heel wat te zien, zoals de bekende corvette.

Jos was al vooruit gegaan naar het motel waardoor Peter de groep voorreed. Net voor het vertrek had ik verteld dat wij van plan waren met een paar man in Kingman eerst de Harley-dealer te bezoeken. Onderweg naar Kingman stond de route naar de HD dealer al aangegeven. Daar waar de anderen bij het motel 6 afsloegen reden wij door naar de dealer. Des te groter was onze verbazing dat toen we net een half uur voor sluitingstijd aan het shoppen waren, de verkoopster aan ons vroeg “horen die anderen ook bij jullie”. Toen kwam de hele meute aanrijden. Het bleek dat ons motel wegens verbouwing gesloten was en we overgeboekt waren naar een ander motel 6 ook in Kingman. Ze kwamen ons ophalen alleen schoten er toen natuurlijk meer deelnemers de shop in om een shirtje te scoren. Samen reden we naar het ander motel. Dré trakteerde daar op een Bud in verband met zijn verjaardag. ‘s Avonds hadden we in het restaurant een eigen zaaltje gereserveerd zodat we samen aten.

Woensdag 27 mei Dag 12 Kingman - Palm Springs (245 mijl)
Ook in de ochtend hadden we het zelfde zaaltje voor het ontbijt. Voor het restaurant stond een geweldig simpele maar afgemaakte evo chopper in frisco stijl, met onder andere een boxbeugel kickstarter en wat andere geweldig mooie details.
Bij de briefing stelde Jos voor om de eerste kilometers over de highway te maken. Gelukkig liet hij zich verleiden om via de oude 66 langs Oatman te rijden. Helaas waren deze dag geen ezels, maar wel een nostalgisch dorpje en geweldige bochten op bagger asfalt.

Via Lake Havasu gingen we langs de Colorado rivier en bezochten even de Parker dam. Deze bleek gesloten te zijn daarom reden we naar Parker en gingen daar bij Earp de brug over de Collorado California in en richting de woestijn. We reden lange tijd over eenzame woestijnwegen bij een temperatuur van 110 Fahrenheid of rond de 44 Celsius. Gelukkig heeft Teun water aan boord zodat we halverwege even een fles water kunnen legen. Langzamerhand komen we in de bewoonde wereld waar we her en der langs de weg half vervallen woningen of caravans zien staan. Je vraagt je af of daar ook echt mensen in wonen. Tot slot komen we in Yucca Valley wat haar naam eer aan doet en rijden naar Palm Springs. Zonder in Joshua Tree parc geweest te zijn zien we op de weg van Yucca Valley naar Palm Springs heel veel Joshua Trees. Net voor Palm Springs zien we een vallei vol windturbines om vervolgens de palmbomenlanen van Palm Springs in te rijden. We komen tijdig aan bij motel 6 en iedereen springt in het zwembad.

Ondertussen heb ik een sms van mijn nicht Edith gekregen waarmee we afgesproken hebben om in Palm Springs elkaar te ontmoeten. Ze woont al 5 jaar een goed uur van Palm Springs vandaan en we hebben elkaar bijna dertig jaar niet gezien op de uitvaart van haar pa vorig jaar na. Vanaf onze aankomst in LA hadden we vrijwel dagelijks al sms contact. Het weerzien was zeer hartelijk en we zijn samen heerlijk uit gaan eten en hebben tot tegen twaalven bijgepraat. Op het eind van de avond kwamen onze begeleiders terug en in een gesprek met Peter bleek de wereld toch erg klein te zijn en dat de zwager van Edith een vriend is van Peter. Na uitgebreid afscheid te hebben genomen spreken we af het contact vast te houden. Het was een geweldig maar toch ook wel emotioneel weerzien.

Donderdag 28 mei Dag 13 Palm Springs - Los Angeles (200 mijl)
Na het ontbijt bij Starbucks keken we naar de opening van de carwash om 8.00 uur. Dat gaat iets anders dan in Nederland. Een oude Chevy ging de wasstraat door en werd door enkele mannekens pis bewaterd. Los van de verschillende borstels waren 3 mannen druk bezig de auto te boenen tot buiten toe om hem helemaal op te wrijven. Het bleek een vast ritueel te zijn waar de auto van de eigenaar van de carwash iedere ochtend als eerste gewassen wordt. De eigenaar bood ons zelfs een bak koffie aan. Die Amerikanen zijn echt hoffelijk.

We reden weer vroeg de stad uit en eindigden in de waarschijnlijk wat betere wijken. De planten en huizen waren schitterend aangelegd. Des te opvallender was het ineens toen we de bebouwing uitreden en alles gelijk bruin en dor was. We hadden buiten de stad direct een mooie klim en dan heerlijke bochten door de bergen. Heel opvallend was dat naar mate we dichter bij de kust kwamen de vegetatie ook constant veranderde van een woestijnlandschap met cactusachtigen naar struiken. Na een klein stukje Interstate reden we weer omhoog de bergen in langs Lake Elsinore door de Cleveland National Forrest. Voor de koffie en lunch stop namen we een laaste bikers café Hells Kitchen. Het was prachtig om de grote met vlammen bespoten doodskist te zien open gaan en de saladebar er in te ontdekken. Het laatste stuk reden we op de Interstate de stad in, waar we de motoren aftanken en inleveren. Ondanks dat het 12 heel intensieve dagen ware deed ik dat toch met enige weemoed. Een heerlijke laatste dag op de motor. De meerijders gingen als eerste in bus naar het Haciënda hotel zodat de rijders hun motoren voor de laatste inspectie konden laten nazien. Toen het wat lang duurde voordat de bus ons kwam ophalen bleek deze onderweg om ons op te halen met stukken te zijn komen te staan. Het alternatief om te wachten tot een andere bus gehuurd was zag niemand zitten. Nu de trailer leeg was besloten we met z`n allen daarin het korte stuk naar het hotel te maken.

Toen Teun met de trailer bij het hotel weer weg reed pikte hij net de stoeprand mee. De trailer vloog een stukje de lucht in waardoor de kop van de kogel raakte. Natuurlijk werd de relatie gelegd met het personenvervoer, maar dat leek me niet terecht. Het leverde natuurlijk wel veel hilariteit op.
S`avonds zijn we samen naar een honkbal restaurant Stick&Stein gegaan om samen een afscheid diner te houden, wat zeer geslaagd was. Er werden door de subjectief samengestelde jury van Jos, Teun, Frans en Peter door Teun diverse prijzen uitgereikt in de vorm van een Amerikaans vlaggetje en een praatje.

Vrijdag 29 mei Dag 14 Los Angeles
Er was donderdag gevraagd wie er naar de Universal studio’s wilden. Dit bleek de meerderheid te zijn en daarvoor werden bussen geregeld die ons naar het busstation brachten waar we de toegangkaarten konden kopen.
Door het slechte wegdek en geweldige wegligging van de bus kwamen we zo misselijk als een kat bij de Universal studio`s aan. We gingen maar gelijk het park verkennen in een soort griezelhof, waarna we de hele dag er wat rondgesjouwd hebben. Er waren leuke shows zoals de Waterworld set, 3d Terminator (waar ik in slaap viel) Backdraft of de TV dierenshow. Ook waren er diverse attracties zoals Jurassic park of The Mummy. Zodra er wat rollercoasterachtig iets in zat bedankte ik voor de eer. Ik zit liever zelf aan het stuur. Ook waren er natuurlijk de verschillende figuren die rondliepen zoals Sponge Bob, de Simpsons, Shrek en vele anderen. Aan het eind van de dag zijn we de winkelstraat van Universal nog ingelopen en omdat de bus kwam hadden we geen tijd meer voor Universal HD.

De avond sloten we samen met onze Duitse vrienden af bij Sizzlers. Omdat het er vorige keer zo druk was dachten we dat het wel een goede tent was. Bijzonder was dat bij binnenkomst direct besteld en betaald moest worden aan een balie. Je kon er aan de saladebar halen wat je wilde. Het was niet echt duur, maar of ik de formule nu zo speciaal vindt weet ik nog niet. We eindigden met een borrel bij het hotel.

Zaterdag 30 mei Dag 15 Los Angeles - Amsterdam
We hadden Teun weten te verleiden om met ons om 9.00 uur de stad in te gaan. Hij wist de weg en had vervoer. We zijn naar Bartels de grote HD Dealer in LA gegaan om nog wat laatste shirtjes en pins te scoren. Teun was ondertussen naar een zaak met oude auto`s. Vervolgens zijn we naar Santa Monica gegaan en hebben daar wat in de winkelstraten rondgewandeld en rondgekeken. Tot slot hebben we er ook de lunch gebruikt en zijn via Venice Beach weer terug gereden naar het hotel. Hier hebben we gewacht tot we naar het vliegveld konden, waar door de diverse controles de tijd vrij snel verstreek. Voordat we er erg in hadden zaten we om 19.00 lokale tijd in het vliegtuig richting Zurich waar we rond half 4 lokale tijd landden.

Zondag 31 mei Dag 16 Aankomst te Amsterdam
Na een korte wachttijd in Zurich kwamen we uiteindelijk rond 19.00 uur aan op Schiphol, waar we door onze zoon Michael werden opgewacht. We zijn eerst even wat gaan eten en bijpraten.

We kijken terug op een geweldige reis, waar we mede door de flexibiliteit van de organisatie enorm van hebben genoten. Jos heeft onze droomreis waargemaakt en er nog iets extra bovenop gezet, mede dankzij zijn kompanen Teun, Peter en Frans. Bedankt daarvoor. Ondanks dat ik het best aandurf om een dergelijke reis ook voor een klein gezelschap zelf te organiseren denk ik er toch over om ook nog een keer de Western Discovery mee te doen.

Mocht je overwegen om zo een reis ook te maken zorg dan dat je naast een goede rijervaring deze ook hebt met het soort motor wat je huurt, zeker wanneer dat een Harley is. Hou er rekening mee dat je niet alleen zelf gewend ben om afstanden te maken of in de bergen te rijden, maar dat een eventuele duo ook gewend is om te zitten. Immers als je bij iedere bocht remt of je partner klaagt over zadelpijn, heeft dat een nadelige invloed op jouw vakantieplezier en dat van anderen. Ik heb overigens bewondering voor een aantal duo`s in onze groep die de zitervaring niet hadden en toch de hele reis achterop hebben doorgebracht.

Daan Withagen